นคือเคารพวิชาชีพของคนอื่นหร่วนกวางเจี่ยนรู้ว่าเหออันเป็นผู้บุกเบิกวงการเกมสแตนด์อโลนจีน เหออันเองก็รู้ว่าหร่วนกวางเจี่ยนเป็นนักวาดและนักออกแบบคอนเซ็ปต์ชั้นแนวหน้า มีหัวข้อมากมายให้คุยกันได้หร่วนกวางเจี่ยนให้พนักงานไปซื้อกาแฟร้านตรงข้าม ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งคุยกันในสตูดิโอ“มาจิงโจวครั้งแรกรึเปล่าครับ” หร่วนกวางเจี่ยนถามเหออันยิ้มบางแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ ผมเคยมาหลายครั้งแล้ว“ที่ผ่านมา ผมเคยมาสอนบอสหม่าจากเถิงต๋าคอร์เปอเรชันในคาเฟ่เล็กๆใกล้ๆ นี้ ตอนนี้คลาสจบแล้ว แต่คลิปของอาจารย์เฉียวทำผมสนใจจิงโจวขึ้นมาอีกรอบ ก็เลยอยากแวะมาเที่ยวเล่นสุดสัปดาห์นี้“ผมแค่อยากเดินดูรอบๆ เมือง ไม่คิดเลยว่าจะเจอสตูดิโอกวงหวง ก็เลยแวะเข้ามาเพราะสงสัย”หร่วนกวางเจี่ยนสับสนเล็กน้อย “บอสหม่าจากเถิงต๋าคอร์เปอเรชัน?”เหออันพยักหน้า “ใช่ครับ บอสหม่า หม่าหยางจากบริษัทลงทุนหยวนเมิ่ง”หร่วนกวางเจี่ยนพยายามนึกดูอย่างเต็มที่ เขาจำได้รางๆ ว่ามีคนชื่อนี้อยู่ เคยได้ยินว่าบอสหม่านี่แหละที่ทำเงินให้เถิงต๋าได้ห้าร้อยล้านหยวน แต่ก็ไม่เคยเจอตัวเลยสักครั้งแต่ทำไมบอสหม่าถึงอยากเรียนกับคุณเหออันล่ะหรือจะคิดว่าการลงทุนนั้นง่ายเกิน ไม่เร้าใจ เลยอยากหันมาทำเกมแทนถ้างั้นทำไมไม่ให้บอสเผยสอนล่ะอืม… บอสเผยอาจจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาสอนก็เป็นไปได้หร่วนกวางเจี่ยนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เลยถามขึ้นอย่างไม่คิดอะไร “บอสเหอเคยเจอบอสเผยรึยังครับ
