เผยได้เป็นกอบเป็นกำเผยเชียนคิดไม่ตก“อ้อ จริงด้วยครับบอสเผย ผมมีอะไรให้ครับ” ซ่งไข่นึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบจดหมายในกระเป๋าเสื้อยื่นให้เผยเชียนเผยเชียนหยิบมาดูจดหมายมาเป็นซองเปล่าๆ ไม่มีแสตมป์หรือชื่อผู้ส่ง มีแค่จดหมายขอบคุณด้านใน‘สวัสดี‘ฉันตกเป็นเหยื่อของ ‘อพาร์ตเมนต์หมกสารก่อมะเร็ง’ อันที่จริงฉันต่อสู้กับ‘อพาร์ตเมนต์หมกสารก่อมะเร็งมาเนิ่นนานก่อนที่อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยจะก่อตั้งขึ้น ฉันลงแรงลงเวลาไปมาก แต่ก็ไม่เกิดผล‘ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เพราะเสียงของคนธรรมดานั้นเบาเกินไป‘ฉันรู้สึกขอบคุณมากๆ ที่มีชาวเน็ตมากมายออกมาพูดเรื่องนี้ ขณะเดียวกัน ก็ซึ้งใจมากที่อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยมอบวิธีแก้ปัญหาที่ปลอดภัยและไร้กังวลให้ฉัน ฉันไม่ต้องสู้กับบริษัทจู้เจียอีกแล้ว ฉันแค่ทิ้งพวกเขาไปแล้วมาเลือกอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยแทน‘ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสักวัน อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยจะขยายกิจการออกไปนอกจิงโจวเพื่อให้ทุกคนในประเทศสามารถเช่าอพาร์ตเมนต์ได้อย่างสบายใจ!’เผยเชียนไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน เพราะไม่ได้ลงชื่อไว้หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เขาก็พับจดหมายเก็บใส่ซอง แล้วยื่นกลับให้ซ่งไข่“เก็บไว้ให้ดี ห้ามทำหาย“อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยจะพยายามเต็มที่เพื่อให้ผู้เช่าทุกคนเช่าอพาร์ตเมนต์ได้อย่างสบายใจ!”
