อันดับแรก เขาลงไปชั้นล่างเพื่อตามตัวนิติบุคคลซ่งไข่
ซ่งไข่ไม่ได้เป็นแค่นิติบุคคลของอพาร์ตเมนต์นี้ แต่ยังดูแลโปรเจ็กต์ อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยด้วย โดยแบ่งหน้าที่รับผิดชอบกับเหลียงชิงฟาน
หน้าที่หลักของเหลียงชิงฟานคือออกแบบและควบคุมคุณภาพของอพาร์ต เมนต์ ส่วนซ่งไข่รับผิดชอบเรื่องการดำเนินงานประจำวันและการบำรุงรักษา
“อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยที่อื่นๆ สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง” เผยเชียนถาม
ซ่งไข่ตอบอย่างสุขใจ “ดีมากๆ เลยครับ! ผมเห็นจากข้อมูลหลังบ้านว่าเช้านี้ ปล่อยเช่าห้องชุดได้เยอะเลย แถมต้องต่อคิวกันเพื่อเข้าดูห้องด้วย อพาร์ตเมนต์ใน คอมมูนิตี้ปินหูน่าจะปล่อยเช่าหมดภายในสองวัน ส่วนอาคารพาณิชย์และที่อยู่ อาศัยน่าจะปล่อยเช่าได้หมดภายในสิบวันถึงครึ่งเดือนครับ”
เผยเชียนนิ่งอึ้ง
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิดไว้อีก
ข่าวเพิ่งมาเมื่อวาน เช้านี้ก็แห่กันมาเช่าเลยเหรอ พวกแกตามข่าวกันไวเกินไป รึเปล่า
เผยเชียนพูดขึ้น “เพิ่มประโยคบนเว็บไซต์ออฟฟิเชียล เอาให้เด่นๆ เลยนะว่า ‘อาศัยอยู่ที่นี่ไม่ได้ช่วยพัฒนาความสามารถทางการคิด’”
ซ่งไข่ผงะไป “หือ?”
ในฐานะที่เป็นผู้จัดการอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อย เขาเองก็ได้ดูสัมภาษณ์ ผ่านทางอินเทอร์เน็ต และอดทึ่งกับการตีความของบอสหลี่ไม่ได้
เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง!
