พอเห็นสีหน้างุนงงของอีกฝ่าย หลี่สือก็ผุดยิ้ม “ผมรู้ว่าคุณอยากถามอะไร ไม่ ต้องห่วงครับ เราค่อยๆ คุยกันก็ได้ ไม่ต้องรีบ”
ใกล้กับระเบียงมีโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้สองตัวไว้สำหรับนั่งจิบชา เหมาะเป็นจุด สัมภาษณ์ แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างเต็มบานทำให้กล้องถ่ายออกมาย้อนแสง แต่ห ลี่สือก็ปรับกระจกอัจฉริยะเพื่อแก้ปัญหาให้
นี่ไม่ใช่การสัมภาษณ์รายการข่าวแบบเป็นทางการ เป็นคล้ายๆ การพูดคุยกัน หน้ากล้องมากกว่า ใช้เวลาสัมภาษณ์นานกว่า และบทสนทนาจะค่อนข้างเป็น กันเองกว่า
จางลี่เสียนไล่เรียงคำถามในหัว แต่ก็หยุดมองกล่องสี่เหลี่ยมสีดำบนโต๊ะ
อะไรเนี่ย
ไม่มีทางที่จะไม่สนใจกล่องนี้ เพราะในห้องชุดสุดกว้างนี้แทบไม่มีข้าวของ อะไรเลย จึงไม่แปลกที่กล่องดำบนโต๊ะจะเด่นสะดุดตา
หลี่สือยิ้ม “เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังทีหลัง”
จางลี่เสียนพยักหน้าและตัดสินใจเริ่มสัมภาษณ์ตามที่วางแผนไว้ ถ้าไม่พอใจ กับผลลัพธ์ก็ถ่ายใหม่ได้ตลอด
พอเตรียมการทุกอย่างเสร็จ การสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
จางลี่เสียนมีคำถามมากมายในหัว เช่น ทำไมบอสหลี่ถึงเลือกให้มาสัมภาษณ์ ที่นี่ ทำไมในห้องมีข้าวของน้อยชิ้น กล่องสีดำมีไว้ทำไม และอื่นๆ แต่เธอคิดว่า เริ่มต้นด้วยคำถามที่เตรียมมาน่าจะเหมาะที่สุด
