“พ่อของผมชอบเรียนรู้หลักคิดของวัฒนธรรมตะวันออกอันห่างไกล
“ไม่นานหลังผมเริ่มจำความได้ พ่อก็พร่ำสอนหลักคิดสองอย่างจากตะวันออก อย่างแรกคือ คนจนบ่มเล่ห์ คนรวยเจริญสติ อีกอย่างคือ ก่อนจะสอนให้รู้จักจารีต และความอาย ควรให้ได้กินอิ่มนุ่งอุ่นก่อน
“พ่อบอกว่า ในภาษาจีน ทั้งสองหลักคิดนั้นสั้นและเฉียบคม อุดมไปด้วย ความคิดและหลักปรัชญา
“แต่พอเอามาแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้วมอบความรู้สึกแบบเดียวกันไม่ได้
“พ่อบอกว่าสังคมเราปกครองด้วยกฎความอยู่รอดในป่า เราสูงส่งและ แข็งแกร่ง แต่ก็เพราะจุดนี้แหละที่ทำให้หลายคนคอยจับตามองรอคอยให้เราตก ลงมา
“พ่อบอกว่าห้ามเชื่อใจคนจน ห้ามเด็ดขาด
“เหมือนว่าสำหรับพ่อผมแล้ว เราเป็นมนุษย์คนละจำพวกกับพวกคนจนในชน ชั้นล่างของสังคม
“ผมไม่เห็นด้วยกับมุมมองนี้
“แน่นอนว่า ผมก็เถียงพ่อไม่ได้เหมือนกัน เพราะผมรู้ว่าผมเกือบพลาดไม่ได้ เกิดมาบนโลกใบนี้ และเกือบโดนผลักตกตึกสูงพร้อมแม่ของผมเพราะไอ้คนเสีย สติ
“พ่อบอกว่าไอ้คนนั้นเป็นคนจน
“แต่ผมยืนกรานว่าเขาเป็นแค่คนสติไม่ดี”
จอสีดำและบรรทัดตัวหนังสือหายไป แทนที่ด้วยภาพเกม
มุมมองภาพเป็นมุมมองผ่านไหล่เหมือนเกม AAA ส่วนใหญ่ เหออันเห็น ตำรวจในเครื่องแบบสไตล์ตะวันตก ซึ่งดูเหมือนจะยศสูงไม่น้อย
ตอนนี้เขาอยู่ในห้าง แต่ทุกอย่างว่างเปล่า ราวกับทุกคนอพยพออกไป หมดแล้ว
เขาเห็นตำรวจหลายคนกำลังโบกมือให้เขาอย่างเป็นกังวล
