เผยเชียนพูดเสียงจริงจัง “ผมรู้ว่าการให้แต่ไม่ได้สิ่งที่สมควรได้รับมันเจ็บปวด ทุกคนต้องโกรธอยู่แล้วถ้าความพยายามของตัวเองถูกขโมยไป โลกนั้นเต็มไปด้วย ความไม่ยุติธรรม บางครั้งคุณไม่สามารถแม้แต่จะแยกแยะออกได้ว่าสุดท้ายแล้ว ใครถูกใครผิด ไม่ใช่ทุกภัยพิบัติจะหาคนรับผิดชอบได้
“มีหลักความคิดหนึ่งในชีวิตที่ทุกคนไม่สามารถยึดถือได้ แต่ทุกคนรู้ว่ามัน ถูกต้อง ซึ่งก็คือ ทำเรื่องที่ถูกต้องเหมาะสมโดยไม่หวังถึงอนาคต
“บอสชิวครับ อย่าปล่อยให้โศกนาฏกรรมของยุคสมัยกลายเป็นโศกนาฏกรรม ส่วนตัวของคุณ”
ชิวหงนิ่งเงียบและทวนประโยคสุดท้ายซ้ำไปมา ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็เงยหน้าขึ้น “บอสหม่า ดีจริงๆ ครับที่คุณคิดได้แบบนี้ “ขอบคุณครับ”
