ผู้จัดการซูนึกอะไรขึ้นได้ “นี่แหละครับ! บอสจาง พวกผมเพิ่งย้ายมาจิงโจว ยัง ไม่คุ้นชินกับที่นี่ จึงต้องการการสนับสนุนจากคุณกับบอสเผย ถ้ารู้อะไรเกี่ยวกับ บอสเผยก็ช่วยบอกพวกผมด้วยนะครับ”
จางหยวนตบอก “ได้เลยครับ!
“จะว่าไป สโมสรอื่นๆ คิดเห็นยังไงบ้างเหรอครับกับการที่คุณย้ายมาจิงโจว”
ผู้จัดการซูยิ้ม “ยังดูเชิงอยู่ครับ
“เอาเข้าจริง สโมสรพวกนี้คอยจับตาดูพวกผมอยู่ตลอดและรอคอยที่จะได้ แข่งซ้อมมือกับพวกผม
“พวกเขาอยากรู้ว่าการซื้อตัวนักกีฬากับการเปลี่ยนวิธีฝึกซ้อมนั้นได้ผลยังไง บ้าง ถ้าได้ผลดีก็จะทำตาม”
“ดีเลยครับ เราใช้โอกาสนี้แข่งซ้อมมือกันเพื่อทิ้งห่างพวกเขาได้! เอาให้พวก เขาตกใจเมื่อได้เห็นช่องว่างระหว่างพวกเรากับพวกเขาในการแข่งซ้อมมือครั้ง ต่อไป!”
… …
วันอาทิตย์ที่ 28 สิงหาคม ในคาเฟ่แห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัยฮั่นตง คลาสของชิวหง
“บอสหม่าครับ ผมสอนประสบการณ์ความล้มเหลวผมไปเกือบหมดแล้ว เอ่อ … นี่คือเรื่องสุดท้าย”
ชิวหงหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนจะคิดว่าคำว่า ‘สอน’ นั้นไม่ค่อยเหมาะ เท่าไหร่ แต่เขาก็คิดคำที่เหมาะกว่านี้ไม่ออกเลยปล่อยเลยไป
“เรื่องสุดท้ายนี้อาจจะไม่ค่อยเข้าที แต่ก็เป็นเรื่องสุดท้ายที่ผมพูดถึงได้” เผยเชียนพยักหน้า “เล่าต่อเลยครับ” ชิวหงเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น “ไล่ตามความฝัน” เผยเชียนผงะไป “นี่คือ…ประสบการณ์ความล้มเหลวเหรอครับ” ชิวหงพยักหน้า น้ำเสียงของเขาดูเศร้าเล็กน้อย “ใช่ครับ
