ประตูห้องนิติบุคคลที่ชั้นหนึ่งเปิดอยู่ตลอดเพื่อที่ซ่งไข่จะได้เห็นสถานการณ์ ด้านนอกได้ตลอดเวลา เขารีบลุกออกไปต้อนรับเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า จากนั้นก็พบ บอสหลี่
“สวัสดีครับ! เชิญเลยครับ!”ซ่งไข่กวาดสายตามองกลุ่มลูกค้าที่เพิ่งมาแล้วอด ใจชื้นขึ้นมาไม่ได้ ลูกค้ากลุ่มนี้สวมสูทกับรองเท้าหนังกันทุกคน ดูแล้วน่าจะอายุ ประมาณช่วงสี่สิบ คนที่แต่งตัวเนี้ยบขนาดนี้ต้องมีเงินแน่นอน!
คำถามคือ ถ้าพวกเขามีเงิน ทำไมต้องมาเช่าห้องชุดด้วย
ซ่งไข่งงมากแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป เขาเชิญทุกคนเข้าไปนั่งด้านในอย่าง กระตือรือร้นและยกน้ำดื่มกับชามาเสิร์ฟ
แต่ลูกค้ามากันหลายคนจนไม่สามารถนั่งได้หมด โซฟานั้นนั่งได้แค่สองถึงสาม คน ถึงจะเอาเก้าอี้มาเสริมก็นั่งได้ไม่ครบทุกคน
ซึ่งก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะห้องชุดนั้นออกแบบมาสำหรับหนึ่งถึงสองคน ห้องนั่งเล่นออกแบบตามสไตล์มินิมอล จึงมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก
หลี่สือมองโซฟาแล้วหันมองทีวีจอยักษ์
เขามั่นใจมากขึ้นว่ามาตรฐานการตกแต่งของที่นี่นั้นสูงมากจริงๆ!
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นรูปบนอินเทอร์เน็ตมาบ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเห็น สถานที่จริงด้วยตาของตัวเอง จึงกังวลว่าจะเป็น ‘การตกแต่งไว้โชว์’ และกลัวว่า มาตรฐานการตกแต่งจะไม่ดีพอ ทำให้พักอาศัยได้ไม่สะดวกสบาย
พอมาเห็นเองจริงๆ เขาก็รู้สึกว่าการตกแต่งของที่นี่มาตรฐานเท่าๆ กันกับ แมนชันของตน ราคาไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย!
