ไม่นานการแข่งขันก็เริ่มขึ้น
เผยเชียนเปิดมือถือเข้าไปอ่านคอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอและดูรูปเกมผ่าน มุมมองของหม่าหยางไปด้วย
ในไลฟ์สตรีมดีเลย์ไปประประมาณสามสี่วินาที แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“DGE.InstructorMa? ทำไมชื่อยาวจัง”
“หมายความว่าไงเหรอ”
“เอ่อ ถ้าแปลตรงตัวก็น่าจะอาจารย์ม้ามั้ง แต่ฟังดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้ น่าจะใช้ ภาษาอังกฤษแบบงูๆ ปลาๆ”
“เชี่ย ฉันนึกว่าหวงวั่งเล่นมะเร็ง Ruan แต่จริงๆ อาจารย์ม้าเป็นคนเล่น เขา เป็นอาวุธลับของ DGE รึเปล่า”
“น่าจะใช่ ถ้าหยิบมะเร็งหร่วนมาป่า เกมน่าจะเร้าใจสุดๆ!”
“โห มะเร็ง Ruan จะโหดเหี้ยมขนาดไหน เขาเป็นอาจารย์นี่ ถึงเวลาที่พวก เราต้องเรียนรู้แล้ว!”
“ฟาร์ม กลับบ้าน ซื้อของ กลับไปฟาร์มต่อ… เฮ้ย ลูกพี่ อย่างน้อยก็ซื้อวอร์ด หน่อยมั้ย จะแก๊งค์บ้างสักครั้งมั้ยเนี่ย”
“ดูสิ อาจารย์ม้าเข้าไปบุกป่าอีกฝั่งแล้ว! โอ้ โดนฆ่าตายแม้จะใส่เดี่ยว เอาบัฟ ไปถวายให้เขาถือบัฟเบิ้ลซะงั้น!”
“โทษทีที่ว่านายนะอาจารย์ม้า กลับไปฟาร์มต่อเหอะ!”
“ฉันว่านายหยุดเล่นดีกว่า ให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นมาป่าแทน น่าจะดีกว่านาย ฟาร์มเองแล้ววิ่งไปแจกชาวบ้าน…”
เผยเชียนดูไลฟ์สตรีมและจอหม่าหยางไปพร้อมกัน เขาอดยกนิ้วให้อีกฝ่าย ไม่ได้
ไอ้หม่าไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ! หมกตัวอยู่ในป่า โดนทีมตรงข้ามรังแก เล่นได้ไม่เสียชื่อจริงๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้วที่สถิติชนะรวดจะ…
