เพื่อนทุกคนของหวงซื่อปั๋วในเถิงต๋าต่างเป็นผู้จัดการกิจการกันหมด ทุกคนมี งานสำคัญที่ต้องรับผิดชอบ ถ้าจะให้ไปทริปพักร้อนด้วยก็ต้องจัดแจงงานเตรียมไว้ ล่วงหน้า ซึ่งเป็นเรื่องยุ่งยากทีเดียว
ไม่ใช่เรื่องดีเลยถ้าจะไปรบกวนงานคนอื่น
พอคิดในมุมของคนอื่นๆ แล้ว หวงซื่อปั๋วก็ตัดสินใจไม่สร้างภาระให้พวกเขา
ถ้าเลือกพนักงานทั่วไปก็จะไม่เป็นปัญหา แต่หวงซื่อปั๋วก็ไม่สนิทกับพวกเขา ชวนไปออกทริปด้วยคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่
อีกอย่างถ้าชวนพนักงานทั่วไปไปด้วย บางคนอาจจะไม่พอใจเอาได้ เพราะคิด ว่าพนักงานคนนั้นไม่ได้สร้างผลงานอะไรโดดเด่น ทำไมถึงได้ไปพักร้อนแบบได้ เงินเดือนเต็มด้วยล่ะ ไม่ยุติธรรมเลย!
เพราะงั้นเขาต้องหาคนคนนั้นให้ได้
คนที่เป็นเพื่อนที่ดีและสนิทกับเขา คนที่ไม่ได้ดูแลกิจการไหนหรือมีภาระหน้าที่ที่สำคัญเกินไป
คนที่มีความสามารถในระดับที่จะไม่มีใครมองว่าเป็นเรื่องไม่ยุติธรรมถ้าให้คน คนนี้ไปพักร้อนแบบได้เงินเดือนเต็ม
ถ้าหาได้ก็แก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หวงซื่อปั๋วรีบมองไปรอบๆ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เขาเจอคน ที่ตรงกับเกณฑ์ที่วางไว้ทุกอย่าง!
“พี่เปา! ไปทริปพักร้อนกับผมมั้ยครับ” หวงซื่อปั๋วชวนอย่างจริงใจ ทุกคนหันไปมองเปาซวี่กันหมด เปาซวี่กำลังก้มหัวเล่นเกมมือถืออย่างจริงจัง พอรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมา เขาก็เงยหน้ามองทุกคนด้วยแววตางุนงง “มีอะไรเหรอ”
