“แล้วจะให้รีวิวยังไง ฉันว่าจะให้หนึ่งดาวแล้วเนี่ย”
“ฉันว่ามันก็โอเค มอนสเตอร์สองตัวตอนเริ่มเกมตีแรงไปหน่อย แค่หลบให้พ้นก็ฆ่าได้แล้ว นายจะให้หนึ่งดาวเพราะเหตุผลแค่นี้จริงๆ เหรอ ทำไมไม่คิดบ้างว่าตัวเองฝีมือไม่ดีเอง”
“?”
“ส่งเครื่องหมายคำถามมาทำไม พวกเราทีมหน้าม้ามีหลักการของตัวเอง เราควรจะทำงานให้สมกับค่าจ้างที่ได้รับมา ได้เงินลูกค้ามาแล้วคิดจะทำงานชุ่ยๆ แบบนี้ได้ไง”
“เหอะ ถ้าคิดว่าตัวเองเป็นคนดีแล้วมาเป็นหน้าม้าทำไม แกมันก็แค่ขอทาน เลิกทำตัวเหมือนเป็นขุนนางในวังได้แล้ว”
“นายก็ขอทานเหมือนกันแหละ”
“ถ้าดีเลิศประเสริฐศรีขนาดนั้นจะมาเป็นหน้าม้าทำไม ไปเป็นนักเลงคีย์บอร์ดพล่ามเรื่องความยุติธรรมไปสิ”
“ฉันทำงานหาเงินให้ตัวเองใช้มันผิดตรงไหน ตอนว่างๆ ฉันอาจจะเป็นนักเลงคีย์บอร์ดก็ได้ นายจะไปรู้อะไร”
พอเห็นว่าทั้งสองฝ่ายเถียงกันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ หูเซียวก็รีบเข้าไปห้าม
“เลิกเถียงกันได้แล้ว!
“ฉันแบนนายสองคนไม่ให้คุยแชตหนึ่งชั่วโมง!
“พวกเราเป็นมืออาชีพ หัดควบคุมอารมณ์ตัวเองกันบ้างสิ
“อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวมาทำให้เสียงาน ใจเย็นเหมือนฉันกันหน่อย เข้าใจที่พูดมั้ยเนี่ย”
หูเซียวพูดอะไรไม่ออก
จริงๆ ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ถึงทีมหน้าม้าจะอยู่รวมกันในกลุ่มเดียว แต่ทุกคนก็ทำงานเพื่อค่าจ้าง ในกลุ่มนี้มีคนนับร้อย จะให้คิดเห็นเหมือนกันได้ยังไง
อีกอย่างคนที่มารับงานหน้าม้าส่วนใหญ่จะร้อนเงิน พวกเขาไม่น่าจะมีความสุขก
