ดว่าดึกขนาดนี้แล้วบอสก็ยังยุ่งกับงานอยู่”
ความโกรธที่เผยเชียนมีในใจแทบจะหายไปหมดแล้ว แต่พอได้ยินที่เยว่จือโจวพูด เขาก็เดือดขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่รู้เลยเหรอว่าทำไมดึกแล้วฉันยังต้องทำงาน!
ถ้าแกไม่ทำทุกอย่างพัง ฉันก็ไม่ต้องรีบร้อนให้จางหยวนกับลู่หมิงเหลียงช่วยผลาญเงินให้หรอก!
แกแทงฉันข้างหลังแล้วยังจะเอาเกลือมาถูแผลต่ออีกเหรอ ไอ้เวร!
เผยเชียนโกรธจัด
แต่ก็ต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจ พูดออกไปไม่ได้
เยว่จือโจวเห็นสีหน้าเผยเชียนดูไม่ค่อยดีนักเลยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง “บอสเผยโอเคมั้ยครับ”
เผยเชียนฝืนยิ้ม “ผมไม่เป็นไร แค่เจอปัญหาเรื่องงานนิดหน่อย”
เยว่จือโจวรีบพยักหน้า “อ๋อครับ ปัญหาเล็กน้อยจะทำอะไรบอสเผยได้”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออกไปพักหนึ่ง
เขาอยากจะตอบอะไรกลับไป แต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้ก่อน
เปล่าประโยชน์
พยายามอธิบายไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง ไม่มีใครเข้าใจความขมขื่นของเขาหรอก
เผยเชียนได้แต่ปวดใจอยู่ภายใน นี่โชคชะตากำหนดมาให้เขาต้องโดนเข้าใจผิดตลอดไปเหรอ
ช่างเถอะ ใจร่มเข้าไว้
ไปนึกโกรธเรื่องเล็กน้อยก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา กลับไปกินอาหารอร่อยๆ ดีกว่า
เผยเชียนโกรธจัดจนไม่อยากอาหาร พอเริ่มปรับ
