ลาดเลาไปก่อน
ตอนนี้ช่วงเวลาสังเกตการณ์ของเขาใกล้จะจบลงแล้ว พนักงานฉางหยางเกมส์ทำให้เผยเชียนยอมรับและรู้สึกชมเชยที่สามารถผลาญเงินได้อย่างต่อเนื่องขนาดนี้
หลังจากนี้เผยเชียนตั้งใจว่าจะลงทุนกับฉางหยางเกมส์เพิ่ม จะได้ขาดทุนต่อไปได้เรื่อยๆ!
ทุกคนนั่งประจำที่
โต๊ะอาหารในห้องโถงถูกจัดวางไม่เหมือนเดิม จากที่จัดไว้เป็นโต๊ะสำหรับสองคนและตั้งห่างกัน ตอนนี้กลายเป็นโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องโถง มีที่นั่งมากกว่ายี่สิบที่ ส่วนพนักงานคนอื่นๆ จะแยกไปตามห้องส่วนตัวต่างๆ
โต๊ะ เก้าอี้ จานชามดูหรูหรามากจนทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในคฤหาสน์ยุโรป
แม้อาหารจะยังไม่มาเสิร์ฟ แต่พนักงานหลายคนก็เริ่มน้ำลายสอจากแค่มองจานชามสุดหรูบนโต๊ะ
“ดีนะที่อดข้าวเที่ยงมารอจัดเต็มมื้อนี้!”
พนักงานมีอายุหน่อยที่นั่งข้างๆ รีบกระทุ้งศอกใส่ชายคนที่พูดออกมาเสียงดังทันที เพื่อจะสื่อว่าให้ระวังคำพูดคำจาต่อหน้าบอสเผยหน่อย!
เขามั่นใจว่าบอสเผยต้องได้ยินแน่ๆ แม้จะนั่งอยู่ห่างออกไป
แล้วบอสเผยก็หันมามองจริงๆ “น้องคนนั้นชื่ออะไรน่ะ”
ชายหนุ่มที่ประกาศกร้าวว่าอดข้าวมาสะดุ้งโหยง ในใจเริ่มเป็นกังวลว่าเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไปรึเปล่า
แต่คนที
