นครับ!”
ช่วงที่ผ่านมาเผยเชียนยุ่งมากเลยไม่ได้แวะมาร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเดือนกว่าแล้ว
ถึงจะแวะมาครัวส่วนตัวหมิงหยุนบ่อยๆ แต่คนขับรถก็พาขับตรงไปที่ร้านเลย ไม่ได้ขับผ่านร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
ใครมันจะคิดว่าถนนเส้นนี้จะกลายเป็นแบบนี้ไปได้!
ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมายก็รู้ได้ว่าบอสหลี่คือต้นเหตุ
เผยเชียนไม่ได้มองหาบอสหลี่เป็นอันดับแรก แต่เป็นหม่าหยาง
ไอ้หม่าอยู่ไหน
ฉันไว้ใจให้แกดูแลร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แล้วนี่แกทำอะไรลงไป
แกนั่งบอร์ดบริหารร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู เป็นมือขวาที่ฉันไว้ใจที่สุด หน้าที่ของแกคือช่วยแบ่งเบาภาระฉันไม่ใช่เหรอ
เผยเชียนมองไปรอบๆ ร้านแล้วก็เจอหม่าหยางกับจางหยวนนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง
หม่าหยางกำลังยกแก้วค็อกเทลจิบสบายใจเฉิบ พร้อมกับนั่งฟังเพลงอย่างเพลิดเพลินใจ
ความโกรธในใจเผยเชียนลุกโชนยิ่งขึ้นขณะมองสองคนตรงหน้า กล้าดียังไงมานั่งสบายใจกันแบบนี้!
พนักงานเดินไปหาหม่าหยางทันที “บอสหม่าครับ บอสเผยมา”
หม่าหยางหันมามอง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าใหญ่ยาวของเขา “พี่เชียน มาด้วยเหรอ มาๆ นั่งก่อนพี่!
“ช่วงนี้กิจการร้านดีขึ้นมากเลยพี่ จู่ๆ ก็มีลูกค้าเข้า เป็นเพราะเปิดเทอมรึเปล่า
