่สี่คำบนหน้าเฉียวเหลียง นั่นก็คือ ขอโหดกว่านี้!
เผยเชียนแสนเบิกบานใจเมื่อได้ฟังอาจารย์เฉียวอธิบายประสบการณ์แสนทุกข์ทรมานของตัวเอง
ทุ่มเงินทำเกมไปตั้งมากมายเพื่ออะไร
ก็เพื่อแค่นี้แหละ!
เฉียวเหลียงไม่ทันสังเกตสีหน้าแอบแฝงของบอสเผย เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการบรรยายความเจ็บปวดที่ผ่านมาและไม่สามารถหยุดตัวเองได้สักที
“ที่โหดสุดคือมอนสเตอร์ในหมู่บ้านที่เหมือนยามเฝ้าตอนกลางคืน มันมากันสองตัว ตัวหนึ่งถือฆ้อง อีกตัวถือไม้ตี มอนสเตอร์ทุกตัวจะตื่นเวลามันเดินผ่าน ต้องรอนานมากกว่าพวกมันจะกลับไปนอน ผมตั้งใจจะลอบฆ่ามัน แต่มันมีโคมไฟแล้วตาก็ดีมาก แทงผมครั้งเดียวเลือดหมดหลอดเลย ทุกครั้งที่คิดจะหนี พวกมันจะใช้อาวุธลับ ผมเลย…”
“พรืด”
เผยเชียนทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
อาจารย์เฉียวอึ้งไป “มีอะไรเหรอครับบอสเผย”
เผยเชียนทำตัวไม่ถูก ฉิบหาย ดันทนไม่ไหว!
อาจารย์เฉียวจดจ่อกับการบรรยายมาก เขาเก็บหมดทุกรายละเอียด จนเผยเชียนนึกภาพยามถือโคมไฟฟาดเฉียวเหลียงตอนเจอหน้าได้ พอนึกตามแบบนั้น เผยเชียนก็ตีหน้าขรึมได้ยาก โชคดีที่อาหารมาเสิร์ฟพอดี
“ผมดีใจที่อาหารมาเสิร์ฟน่ะครับ เอ้า เต็มที่เลยครับอาจารย์เฉียว”
เผยเชียนรีบผลักจานซูชิหอยเม่นที่พนักงานเพิ่งจะวางลงบนโต๊ะไปทางอาจารย์เฉียว แล้วผายมือเชิญให้อีกฝ่ายกิน
เฉียวเหลียงรู้สึกไม่ชอบมาพากลหนักขึ้น
ท่าทีของบอสเผยดูแปลกๆ
ทำไมเขาดูมีความสุข
เหมือนจะพอใจมากที่ได้ยินว่าฉันโดนฆ่าเป
