ุม ร้านนี้เหมือนจะแค่ไม่ได้เป็นที่รู้จัก ไม่ได้มีจุดไหนน่าสงสัย
“เดี๋ยวพรุ่งนี้มาลองชิมดูว่าอาหารจองล่วงหน้าจะเป็นยังไง
“ถ้ารักษามาตรฐานไว้ได้…ก็เท่ากับว่าฉันเจอเพชรในตมเข้าแล้วจริงๆ”
…
ในห้องครัวของครัวส่วนตัวหมิงหยุน
หลินชั่นหรงมองพนักงานอย่างเป็นกังวล “เป็นไงบ้าง ลูกค้าชอบอาหารเรามั้ย”
พนักงานพยักหน้า “ลูกค้าดูค่อนข้างพอใจกับอาหารของเรานะครับ”
หลินชั่นหรงถอนหายใจยาว
ค่อยยังชั่ว!
ที่ผ่านมาไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลยสักคน แต่วันก่อนเริ่มมีลูกค้ามาบ้างประปราย ประมาณเจ็ดถึงแปดคน
แต่บางส่วนเห็นราคาอาหารก็เตลิดกันไปหมด บางคนพอรู้ว่าอาหารจานหรูต้องสั่งจองก่อนก็กลับออกจากร้านไป
มีแค่ประมาณสองสามคนที่อยู่ลองชิมอาหาร แต่เมนูที่สั่งเป็นเมนูบ้านๆ ทั่วไป ถึงจะเห็นชัดเจนว่าพวกเขาพอใจกับอาหารมาก แต่หลินชั่นหรงก็คิดว่าลูกค้าเหล่านี้ไม่น่าจะกลับมาใช้บริการอีกในเร็วๆ นี้
อาหารของร้านนี้แพงเกินกว่าที่พวกเขาจะจ่ายไหว
เห็นได้ชัดจากอาหารที่พวกเขาสั่ง เมนูที่ถูกที่สุดราคาประมาณห้าสิบถึงหกสิบหยวน ถึงจะสั่งแค่อาหารบ้านๆ แต่ราคาต่อหัวที่ต้องจ่ายก็ตกเกือบร้อยหยวน
เงินจำนวนนี้สามารถซื้ออาหารกินได้หลายอย่างในจิงโจว
ดังนั้นแม้เชฟจะฝีมือดี วัตถุดิบที่ใช้ก็ของชั้นยอด รสชาติอาหารอร่อยกว่าร้านอื่นๆ แต่ราคาก็แพงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเข้าถึงได้
แต่วันนี้พอเห็นเซวียเจ๋อปินเข้าร้านมา หลินชั่นหรงก็คอยจับตาดูอีกฝ่าย
ชัดเจนม
