ัวส่วนตัวหมิงหยุนต้องดังได้แน่!
บรรดาเชฟและพนักงานครัวส่วนตัวหมิงหยุนต่างเปี่ยมไปด้วยความหวัง
…
…
“ฮัดชิ่ว!”
เผยเชียนจาม เขายกมือถูจมูกแล้ววางจอยเกมลง
ตอนนี้เกือบห้าโมงเย็นแล้ว
คืนนี้เขาต้องเลี้ยงต้องรับเฉียวเหลียงที่ครัวส่วนตัวหมิงหยุน พร้อมทั้งปลอบประโลมจิตวิญญาณที่แตกสลายของอีกฝ่าย
หลังจากทรมานมาทั้งวัน เผยเชียนก็อยากรู้ว่าตอนนี้อาจารย์เฉียวเป็นยังไงบ้าง
เขาไปถึงร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
เผยเชียนเดินขึ้นชั้นสองไปอย่างเงียบเชียบและสังเกตการณ์เฉียวเหลียงที่นั่งอยู่ตรงมุมร้าน
เฉียวเหลียงที่หน้าซีดเซียวกำลังจับจ้องไปที่หน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ มือสองข้างจับจอยเกมไว้แน่น มีเอนตัวไปมาเป็นพักๆ อย่างกับว่ากำลังเล่นเกมที่ตรวจจับการเคลื่อนไหวอยู่
จู่ๆ ร่างของเขาก็สั่นเทิ้มแล้วนิ่งไป
หน้าจอกลายเป็นสีเทา
สีหน้าตื่นตะลึงของเฉียวเหลียงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด จากความหงุดหงิดกลายเป็นความท้อแท้ จากความท้อแท้กลายเป็นความว่างเปล่า
เขาวางจอยลงบนโต๊ะและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองเพดาน ท่าทีเหมือนกับว่ากำลังตั้งคำถามถึงจุดประสงค์ของการมีชีวิตต่อไป
พอเห็นอาการของเฉียวเหลียง เผยเชียนก็รู้สึกดีขึ้นมาก ริมฝีปากของเขาผุดยิ้มขึ้นมา
ไม่เสียเงินเปล่า!
คิดถูกจริงๆ ที่เชิญอาจารย์เฉียวมาจิงโจว!
ตอนแรกเผยเชียนรู้สึกกังวล เพราะตัวเองไม่ใช่เกมเมอร์สายมาโซคิสต์ จึงไม่รู้ว่าจะทนเล่นเกมกลับใจคือฟากฝั่งไหวหรือเปล่า
ถ
