เผยเชียนเข้าไปจับมือเฉียวเหลียงทันที “อาจารย์เฉียว ผมได้ยินเรื่องคุณบ่อยมากๆ”
เฉียวเหลียงรู้สึกปลื้มใจที่อีกฝ่ายดูกระตือรือร้น เขารีบโค้งหัวให้เล็กน้อย “ยินดีที่ได้พบครับบอสเผย”
เผยเชียนมองประเมินอีกฝ่ายแล้วพบว่าศัตรูคู่แค้นดูดีทีเดียว คิ้วหนา ตาโต เครื่องหน้าหล่อเหลา ติดที่ดูเอื่อยเฉื่อยและท้วมนิดหน่อย
สภาพเขาเหมือนเด็กติดเกม แต่ไม่เหมือนเปาซวี่ เปาซวี่ทั้งหัวล้านและผอมแห้ง ส่วนอาจารย์เฉียวผมยังดก หุ่นอวบนิดหน่อย ดูค่อนข้างอ่อนแอ
เฉียวเหลียงตกใจที่เผยเชียนดูเด็กมาก เขากะไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุยังน้อย แต่ไม่คิดว่าจะเด็กขนาดนั้น
ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ดูเด็กกว่าฉัน…
บอสเผยเป็นเจ้าของบริษัทตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังเพิ่งหาจุดยืนเล็กๆ ในวงการเกมได้ ถึงจะยังไม่ได้สร้างผลงานยิ่งใหญ่อะไร แต่เฉียวเหลียงก็อดรู้สึกอิจฉาและเวทนาตัวเองขึ้นมาไม่ได้
เผยเชียนเดินนำเฉียวเหลียงเข้าห้องรับแขก รินชาให้ จากนั้นก็คุยกันเล็กน้อย
“บอสเผย ผมพักมาพอแล้ว เรามาคุยเรื่องงานกันดีกว่าครับ” เฉียวเหลียงเอ่ยถึงเรื่องงานขึ้นมาก่อน
จริงๆ แล้วเขาไม่ต้องรีบร้อนอะไรขนาดนี้ รอคุยเรื่องงานหลังกินข้าวเที่ยงก็ได้
แต่บอสเผยดูแลเขาดีมาก ทั้งจัดโชเฟอร์ส่วนตัวให้ ที่พักก็หรูหรา ได้คะแนนเต็มสิบทุกอย่าง เฉียวเหลียงจึงต้องการแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาเองก็กระตือรือร้นอยากทำงาน
เผยเชียนพยักหน้า “ได้ครับ”
ปลางับเบ็ดเองขนาดนี้
