ทุกวัน
เฉียวเหลียงอ่านสัญญาซ้ำสองครั้งก่อนเซ็นชื่ออย่างเบิกบานใจ
“โอเค ตามผมมาทางนี้เลยครับ”
เผยเชียนกับเฉียวเหลียงคุยเล่นกันระหว่างเดินออกจากออฟฟิศเถิงต๋า จากนั้นเสี่ยวซุนก็ขับรถพาทั้งสองไปร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูที่ใกล้ที่สุด
เผยเชียนไม่ได้ตั้งใจจะให้เฉียวเหลียงเล่นเกมที่ออฟฟิศเพราะหลี่หย่าต๋ากับพนักงานคนอื่นๆ รู้เรื่องเกมกันหมด ไม่ว่าจะเป็นอาวุธไหนดีที่สุด เส้นทางไหนง่ายสุด วิธีได้ผู่ตู้ และอื่นๆ
ถ้าให้เล่นเกมที่ออฟฟิศ เฉียวเหลียงก็จะสามารถถามคนอื่นๆ ได้ถ้าเอาแต่ตายไม่หยุด พอได้เคล็ดลับต่างๆ มา เกมก็จะง่ายขึ้น
เผยเชียนอยากให้เฉียวเหลียงได้รับประสบการณ์เหมือนผู้เล่นทั่วไป เขาต้องเล่นเกมกลับใจคือฟากฝั่งด้วยความรู้และพื้นฐานต่างๆ เริ่มต้นที่ศูนย์ การที่เขาจะได้รับประสบการณ์การเล่นแบบนั้นได้จะต้องกำจัดความเสี่ยงทั้งหมดออกไป
เฉียวเหลียงกินดื่มที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูได้ตามใจชอบ ได้เล่นเกมในคอมพิวเตอร์สเป็กสูง มีกาแฟและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่อั้น อาจารย์เฉียวไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
เป็นร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขามหาวิทยาลัยฮั่นตง เดินสิบนาทีก็ถึงตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิว
ถึงจะชื่อสาขามหาวิทยาลัยฮั่นตง แต่จริงๆ แล้วไม่ได้ใกล้กับมหาวิทยาลัยฮั่งตงขนาดนั้น ต้องเดินไปประมาณสิบห้านาที
ในตอนแรกที่หาทำเลมาเปิดร้านอินเทอร์เน็ต พวกเขาพยายามเลี่ยงทำเล
