งออกไปเห็นดวงอาทิตย์ตก
ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยจากฟ้า แสงอาทิตย์สีทองต้องกับสระน้ำไร้ขอบด้านข้างวิลล่าสะท้อนเป็นแสงสีทองจางๆ
ภูเขารอบๆ มีต้นไม้ปกคลุมหนาแน่น หมิงหยุนวิลล่าเร้นกายอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ ทำให้รู้สึกเหมือนทุกอย่างดูเล็กลงจากความเป็นจริง
ตรงกลางห้องส่วนตัวมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งตั้งอยู่ ไม่ใช่แบบที่นั่งได้สิบคน แต่รองรับได้แค่สี่คนเท่านั้น
ภายในห้องตกแต่งมาเป็นอย่างดี ทุกอย่างดูเข้ากันหมด ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ของประดับ ผ้าเช็ดปาก ดอกไม้บนโต๊ะ
ทุกอย่างจัดแจงอย่างตั้งใจโดยพนักงานครัวส่วนตัวหมิงหยุนหลังจากได้รับยืนยันการจอง
จางจู่ถิงถึงบางอ้อ นี่ไม่ใช่วิลล่าธรรมดา แต่เป็นภัตตาคารระดับสูงที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร
เผยเชียนยืนขึ้นจับมือต้อนรับจางจู่ถิง “อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลเลยนะครับคุณจาง ยินดีต้อนรับครับ! จิงโจวเป็นเมืองเล็ก ไม่มีสถานที่พิเศษอะไร ผมเลยต้องเชิญคุณจางมากินอะไรง่ายๆ ที่นี่แทน เชิญนั่งก่อนครับ”
จางจู่ถิงตอบกลับอย่างเป็นกันเองก่อนจะนั่งลงพร้อมผู้ช่วย
เผยเชียน หลินหวาน จางจูถิง และผู้ช่วยนั่งลงที่โต๊ะ พนักงานเดินเข้าออกห้องเพื่อเสิร์ฟอาหารตามเวลาและเมนูที่วางเอาไว้
เผยเชียนอยากพาคนมามากกว่านี้จะได้ช่วยกันกินเยอะๆ แต่การพาคนมาเยอะจะวุ่นวายเกินไป อาจทำให้จางจู่ถิงรู้สึกอึดอัดได้
ดังนั้นหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เผยเชียนก็ตัดสินใจลดจำนวนคนลง เพื่อให้จางจู่ถิงดื่มด่ำกับอาหาร
