ขึ้นมา
ตั้งแต่รู้เรื่องแบรนด์ร้านอินเทอร์เน็ตที่ยอมให้บริษัทลงทุนฟู่หุยร่วมลงทุนด้วย เผยเชียนก็คิดว่าบอสหลี่น่าจะอยู่เบื้องหลังร้านรวงที่มาเปิดในละแวกนี้
เผยเชียนซาบซึ้งที่บอสหลี่ยอมทุกข์เพื่อประโยชน์ของคนอื่น แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป บอสหลี่น่าจะขาดทุนหนัก
ทำไมบอสหลี่ถึงได้ติดอกติดใจฉันนักนะ
…
พอถึงหน้าร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู เผยเชียนกับหม่าหยางก็เปิดประตูเข้าไปด้านใน
เผยเชียนชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นใครคุ้นๆ นั่งดื่มอยู่ที่มุมหนึ่ง
นั่นบอสหลี่หรือเปล่า
บังเอิญจัง!
ผมเพิ่งนึกถึงคุณไปตอนที่เดินผ่านหน้าบาร์คุณ
หลี่สือเห็นเผยเชียนแล้วก็ชะงักไปเหมือนกัน
เผยเชียนไม่ได้มาที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาหมิงหยุนวิลล่ามาพักใหญ่ หลี่สือแค่มาจิบไวน์นิดหน่อย ไม่ได้คิดว่าเผยเชียนจะมาร้านวันนี้
พอบังเอิญมาเจอกันแบบนี้ก็ดูกระอักกระอ่วนอยู่หน่อยๆ
แต่เผยเชียนดูจะไม่ได้รู้สึกอะไร ยังไงบอสหลี่ก็เป็นกัลยาณมิตรไม่กี่คนที่เขามี!
เผยเชียนนั่งลงตรงข้ามหลี่สือแล้วส่งยิ้มให้ “บอสหลี่ มาสอดแนมศัตรูถึงนี่เลยเหรอครับ”
เขาพูดเล่นๆ แต่ดูเหมือนหลี่สือจะเข้าใจผิดไป
หลี่สือคิดในใจ “บอสเผยรู้จริงๆ ด้วยว่าฉันอยู่เบื้องหลังร้านอินเทอร์เน็ตซิงเล่อและร้านอื่นๆ ในละแวกนี้…
“แต่ก็ไม่แปลก เพราะยังไงอีกฝ่ายก็คือบอสเผย…”
จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาหลัก หลี่สือก็เข้าใจเผยเชียนมากขึ้น จึงไม่กล้าประเมินอีกฝ่า
