พอเปาซวี่เห็นว่าเผยเชียนหันมองตัวเองด้วยสีหน้าลังเลใจ เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ไอ้ฉิบหาย อย่าบอกนะว่าเป็นฉันอีกแล้ว
ช่วงหยุดงานหนึ่งเดือนเต็มแบบได้รับเงินเดือนรอบก่อน เปาซวี่แทบกระอักเลือดตายเมื่อต้องตะลอนไปทั่วประเทศ พอกลับมาก็รู้สึกเหมือนได้เที่ยวในส่วนของปีนี้ไปเต็มที่แล้ว
ผ่านมาได้ไม่กี่เดือน เรื่องสยองแบบคราวนั้นจะเกิดขึ้นอีกรอบอย่างนั้นเหรอ
เปาซวี่รีบพูดขึ้น “บอสเผย ผมขอถอนตัวจากโอกาสนี้ด้วยความสมัครใจ! ยกรางวัลนี้ให้คนอื่นที่อยากได้มากกว่าผมเถอะครับ!”
เผยเชียนส่ายหัว “แล้วจะโหวตไปเพื่ออะไรถ้าจะโยนรางวัลให้กันไปมาแบบนี้ ผลออกมายังไงก็ต้องยึดตามนั้น เปลี่ยนแปลงไม่ได้
“ผมให้เวลาคุณเก็บกระเป๋าสองวัน”
เปาซวี่แสนลำบากใจ “บอสเผย ผมไปทุกที่ที่น่าสนใจในประเทศมาหมดแล้ว! เก็บมาหมดทุกที่ ผมมีรูปกับประวัติการเดินทางในแอปยืนยัน ไม่มีที่ไหนให้ผมไปได้อีกแล้ว!”
เผยเชียนยิ้มอ่อน “คุณไปทุกที่ที่น่าสนใจในประเทศมาหมดแล้วงั้นสินะ
“งั้นพรุ่งนี้ไปจัดการเรื่องวีซ่า ไปเปิดหูเปิดตานอกประเทศแทน ระหว่างเก็บเกี่ยวเรี่องวัฒนธรรมกับสิ่งแปลกตาต่างๆ คุณก็ใช้โอกาสนี้เรียนรู้เรื่องการพัฒนาเกมจากประเทศที่พัฒนาแล้วทางฝั่งตะวันตกมาด้วย”
เปาซวี่อยากจะพูดบางอย่างออกไป แต่เผยเชียนก็ขัดขึ้นก่อน “เอาตามนี้ พรุ่งนี้ไปจัดการเรื่องวีซ่าซะ”
เปาซวี่ “…”
อะไรวะเนี่ย!
เปาซวี่แสนทุกข์ใจ เขาไม่อยากไปจากที่นี่!
บอสเผย ผมยอมทำ
