ั้งสองคิดเหมือนเผยเชียนเป๊ะ
เป็นคนรวยนี่มันดีจริงๆ!
หลังจากเดินชมจนทั่ว จางหยวนก็หันไปพูดกับเผยเชียน “บอสเผยอยู่ดูวิลล่าต่อกับบอสหม่าก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมไปหาทำเลเปิดภัตตาคารต่อ”
เผยเชียนหันไปหาอีกฝ่าย “ภัตตาคารเหรอ ได้ทำเลแล้ว ที่นี่ไง”
จางหยวนอึ้งไป
ที่นี่เหรอ
ที่ตรงนี้มีคนสัญจรผ่านไปมาน้อยมาก ทำไมบอสเผยถึงคิดจะเปิดภัตตาคารระดับสูงในที่ร้างผู้คนแบบนี้
เผยเชียนไม่ได้สนใจอาการตกใจของจางหยวน เขาหันไปพูดกับผู้จัดการชุย “ผู้จัดการชุย ผมอยากซื้อวิลล่ายอดเขากึ่งพาณิชย์มาทำเป็นภัตตาคารส่วนตัว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ”
ผู้จัดการชุยอึ้งไป “อยากซื้อวิลล่ากึ่งพาณิชย์เหรอครับ เอ่อ… ได้อยู่แล้วครับ!
“วิลล่าแบบที่ว่าสามารถใช้พักอาศัยหรือใช้ในเชิงพาณิชย์ก็ได้ เดี๋ยวผมแจ้งเจ้าของโครงการเรื่องนี้ให้ครับ”
ผู้จัดการชุยรู้สึกแปลกใจ เขาไม่คิดว่าบอสเผยจะอยากซื้อวิลล่ากึ่งพาณิชย์
วิลล่ากึ่งพาณิชย์นั้นขายยากที่สุด เพราะตั้งอยู่ในละแวกที่ไม่ค่อยมีคนสัญจรผ่านไปมา มันตั้งแยกออกมาจากวิลล่าสำหรับพักอาศัยและตั้งอยู่ในเขตที่ร้างผู้คนมากๆ ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง เทียบกับวิลล่ากึ่งพาณิชย์แล้ว เลือกอาศัยอยู่ที่วิลล่าแบบพักอาศัยจะดีกว่า
แน่นอนว่าการเปิดภัตตาคารตรงนี้ก็อาจมีปัญหาได้ เช่น เรื่องการจราจรและการจัดระเบียบผู้คน
วิลล่ากึ่งพาณิชย์ตั้งแยกห่างจากที่อื่น มีทางให้รถเข้าออกส่วนตัว ดังนั้นจึงไม่น่าจะสร้างปัญหา
