ด้ไวๆ แต่สุดท้ายแผนก็ล่มไม่เป็นท่า
โชคดีที่เขาไม่ได้เสียเงินไปมากมายเพราะไม่ได้ทำแบบนั้นนานนัก พอร้านสาขาหลักดังขึ้นมา หลี่สือก็เลิกทุ่มเงิน
อีกอย่างตั้งแต่ร้านสาขาหลักมีชื่อเสียงขึ้นมา ลูกค้าก็แวะเวียนมาละแวกนั้นเยอะขึ้น ร้านรวงแถวนั้นต่างก็พลอยได้กำไรไปด้วย
ครั้งนี้หลี่สือไม่ได้หวังจะลงทุนกับร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูอีก เพราะรู้ว่าหวังสูงเกินไป
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากเอาข้อมูลที่มีในมือไปใช้สักทาง
ตัวอย่างเช่น เขาอยากใช้โอกาสนี้พัฒนาอะไรสักอย่างที่หมิงหยุนวิลล่า!
ตอนที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาหลักดังขึ้นมา ร้านในละแวกก็พลอยได้ผลประโยชน์ไปด้วย ร้านกาแฟ บาร์ และร้านอินเทอร์เน็ตในพื้นที่มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากขึ้น ค่าเช่าร้านดังๆ ของย่านนั้นก็พุ่งขึ้นไปด้วยเหมือนกัน
ถ้าพิจารณาจากจุดนี้ หลี่สือก็คิดได้ว่าที่บอสเผยบอกว่าจะเปลี่ยนพื้นที่บริเวณหมิงหยุนวิลล่าให้กลายเป็นย่านการค้าก็ไม่น่าจะเป็นแค่คำคุยโว
ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมไม่ลงทุนอะไรสักอย่างแถวหมิงหยุนวิลล่าล่ะ
เช่น ลงทุนในร้านอาหาร ร้านกาแฟ บาร์ ร้านอินเทอร์เน็ต หรือคาเฟ่บอร์ดเกมในละแวกนั้น…
เขาสามารถเปิดร้านไว้สักร้านสองร้าน แล้วรอให้กิจการในพื้นที่ดีขึ้น ร้านที่เปิดไว้ก็จะทำเงินได้
ถ้าไม่อยากบริหารร้านเองจะขายกิจการต่อเมื่อมีโอกาสเหมาะๆ ก็ยังได้ คงมีคนอยากซื้อกิจการต่อแน่ เขาน่าจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ!
ยิ่งคิดหลี่สือก็ยิ่งสุขใจ
