พนักงานคนหนึ่งรวบรวมความกล้า “ไม่ต้องห่วงนะครับบอสเผย พวกเราไม่มีวันทรยศร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูแน่! เดี๋ยวผมจะไปปฏิเสธเขา!”
พนักงานอีกคนพยักหน้า “ใช่ครับ! บอสเผยดูแลพวกเราดีมาก ขอแค่บอสไม่ทิ้งพวกเราไป พวกเราก็ไม่มีทางยอมขายข้อมูลร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูไม่ว่าจะสาขาไหน!”
เห็นสีหน้าแน่วแน่ของคนพวกนี้แล้ว เผยเชียนก็ได้แต่แอบด่าอยู่ในใจ
ไม่เอาแบบนั้นโว้ย!
พวกแกอยากขายก็ขายเลย นั่นสิที่ฉันต้องการ!
อีกฝ่ายจะมาล้วงข้อมูลสาขาหมิงหยุนวิลล่าไปเพื่ออะไร ก็เพื่อหาทางจ้องเล่นงานเราใช่ไหมล่ะ
เป็นแบบนั้นได้ก็ดี จะได้ช่วยให้สาขาหมิงหยุนวิลล่าขาดทุนมากขึ้น เยี่ยมไปเลยไม่ใช่รึไง
ถ้าเป็นแบบนั้น พนักงานก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้น ส่วนเผยเชียนเองก็จะเสียเงินมากขึ้น ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
เผยเชียนโบกมือ “ไม่ต้อง ขายข้อมูลไปเลย ไม่ต้องเกรงใจอีกฝ่าย ลองต่อรองดูว่าขอมากกว่าสามพันได้มั้ยด้วย”
เหล่าพนักงานงงกันใหญ่
อะไรกัน นี่บอสเผยอนุญาตให้พวกเขาขายข้อมูลอย่างนั้นเหรอ
พนักงานคนหนึ่งครุ่นคิดอยู่สักพักก็เข้าใจ “ผมเข้าใจแล้ว! บอสเผยคิดจะตลบหลัง! บอสตั้งใจจะให้พวกเขาขายข้อมูลปลอม นำทางพวกเขาไปผิดๆ ใช่ไหมครับ”
เผยเชียนยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ข้อมูลปลอมเหรอ
ไม่เอาข้อมูลปลอมสิ เอาข้อมูลจริงๆ นี่แหละ ขายข้อมูลเกี่ยวกับสาขานี้กันให้เต็มที่เลย
เผยเชียนหยิบมือถือขึ้นมากดบันทึกเสียงโดยยังรักษาสีหน้าแบบเดิมอยู่
“พอดีเลย ผมตั้
