แน่นเอี้ยด หลายคนขึ้นไปชั้นสองของร้านบอร์ดเกมตรงข้ามร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเพื่อจะได้ชมการแสดงจากด้านบน
โชคดีที่ถนนที่ตั้งร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูไม่ใช้ถนนสายหลัก จึงมีรถผ่านมาน้อย ไม่อย่างนั้นรถน่าจะติดสุดๆ
เผยเชียนแสนปวดใจ
นี่คือร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูที่ฉันสร้างมาจริงๆ เหรอ
ก่อนหน้าเคยดีกว่านี้ ทั้งเงียบและสงบ จะมาดื่มตอนไหนก็ได้ อยากนั่งตรงไหนก็นั่ง ทั้งร้านมีไว้ให้ฉันใช้บริการ แถมยังขาดทุนให้ได้เรื่อยๆ อีก ดีแสนดีสุดๆ!
แต่ตอนนี้แม้แต่ที่จะให้ก้าวขาเข้าร้านยังไม่มี…
“ช่างเถอะ ไปที่อื่นก็ได้”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ต้องมาที่ร้านสาขาหลักอีกแล้ว
โชคดีที่ยังมีเหลืออีกหลายสาขา
ระหว่างที่เผยเชียนกำลังจะหันหลังกลับ พนักงานคนหนึ่งที่ต้อนรับลูกค้าอยู่ด้านนอกก็สังเกตเห็นเขา เลยรีบวิ่งเข้าไปหา
“บอสเผยมาด้วยเหรอครับ เข้ามาก่อนครับ พวกผมจองที่ไว้ให้แล้ว!”
เผยเชียนชะงัก “จองที่ไว้ให้ด้วยเหรอ”
พนักงานพยักหน้า “ใช่ครับ เฉินเหล่ยรอบอสอยู่ เข้ามาก่อนครับ!”
พนักงานหลายคนรีบเข้าไปต้อนรับเผยเชียน พวกเขาพาชายหนุ่มเข้าร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูผ่านทางเข้าพนักงาน
ข้างเคาน์เตอร์บาร์มีที่ว่างเหลืออยู่ที่หนึ่ง พวกเขาน่าจะเก็บที่ตรงนี้ไว้ให้เผยเชียนโดยเฉพาะ
หม่าหยางดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็พยายามตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ “พี่เชียนมาแล้วเหรอ นั่งก่อนพี่! เดี๋ยวผมให้คนเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ!”
เฉินเหล่ยนมองเผยเ
