“วู้ฮู้!”
เผยเชียนตกใจ เกิดอะไรขึ้น ฉันยังไม่ทันได้ร้องไห้เลย
เขาหันไปดูแล้วเห็นว่าหม่าหยางเป็นคนร้องตะโกน
“พี่เชียน ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ส่งเฉินเหล่ยไปเซี่ยงไฮ้ พี่เชื่อมาตลอดใช่มั้ยว่าเจ้านั่นจะดังได้
“ผมเข้าใจพี่ผิดไป วู้ฮู้…”
ตอนแรกเผยเชียนรู้สึกอยากจะร้องไห้ แต่พอเห็นหม่าหยางร้องโหวกเหวกเหมือนฮิปโป ก็หมดอารมณ์ทันที
ชายหนุ่มมองเข้าไปในร้านอย่างเศร้าสร้อย “จางหยวนล่ะ”
หม่าหยางปาดน้ำตา “รับแขกอยู่กับผู้จัดการสาขาข้างในครับ ตอนนี้คนเยอะมาก พวกผมเลยคุยกันว่าจะเปิดร้านตลอดทั้งคืน!”
เผยเชียน “…ไม่ต้องหรอก ดูแลสุขภาพตัวเองดีกว่า”
หม่าหยางตบอก “ไม่ต้องห่วงครับพี่เชียน พวกเราสามคนจะผลัดกันไปพัก ถ้ายุ่งมากจริงๆ ก็จะไปขอยืมตัวพนักงานจากบาร์แถวๆ นี้ เดี๋ยวพวกผมจ่ายเงินค่าล่วงเวลาสามเท่า ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร!
“พี่อุตส่าห์ทุ่มเทปั้นร้านให้ดัง พวกผมจะปล่อยให้ความพยายามของพี่สูญเปล่าได้ยังไง
“ความจริงผมกับจางหยวนก็เป็นฝ่ายบริหารร้าน แต่ไม่เคยแบ่งเบาภาระพี่ได้เลย แค่นี้ก็รู้สึกผิดมากๆ แล้ว
“แต่ครั้งนี้ไม่ต้องห่วงเลยพี่ ให้พวกผมจัดการเอง!”
ริมฝีปากเผยเชียนกระตุกเล็กน้อย “…งั้นก็ขอบใจมาก”
หม่าหยางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าใหญ่ยาวก่อนจะยิ้มกว้าง “ไม่เป็นไรเลยพี่! พวกเราไม่ต้องพูดอะไรกันมาก เพราะเราแค่มองตาก็รู้ใจกันแล้ว”
เผยเชียน “…”
ทำอะไรไม่ได้แล้ว
ยังเหลืออีกสามวัน จะเปิดร้านทั้งคืนหรือไม่ก็ไม่ได้ต่า
