ับสน “พี่เชียน พี่อยากให้เราขาดทุนต่อไปเรื่อยๆ เหรอ มันไม่ดีกับเราเลยนะ ผมว่าเราไม่น่าจะรับไหว”
เผยเชียนยิ้ม “ถ้าเราขาดทุน อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะต่างกัน
“ร้านพวกนั้นก็กำลังขาดทุนเหมือนเรา อย่างมากก็แค่เจ๊งไปด้วยกันทั้งหมด มีอะไรให้ต้องกลัว
“อีกอย่างถ้าพวกนั้นยังทุ่มเงินต่อไปเรื่อยๆ ก็อาจเรียกลูกค้ามาเพิ่มได้ คนที่อาศัยอยู่จุดอื่นในเมืองจิงโจวอาจจะเข้ามาลองใช้บริการ
“ในระยะยาวจะเป็นผลดีกับกิจการแถบนี้ เราก็จะไม่ขาดทุนอีก”
หม่าหยางถึงบางอ้อ “อย่างนี้นี่เอง! ผมเข้าใจแล้วพี่เชียน!”
“ดี ถ้างั้นก็ไปบอกบอสหลี่ตามที่ฉันบอก…”
เผยเชียนวางสายไป ก่อนจะผุดยิ้มขึ้น
บอสหลี่ คุณคงภูมิใจมากที่ล่อลวงหม่าหยางได้
แต่คุณคิดผิดแล้วละ เพราะใครๆ ก็หลอกเจ้านี่ได้หมดแหละ…
คุณมาโกหกเจ้านี่ ผมก็แค่โกหกทับให้มันกลับข้าง
เผยเชียนล่อลวงหม่าหยางด้วยเรื่องจริงปนเรื่องโกหก เรื่องที่ว่าจะช่วยให้กิจการในละแวกนี้ดีขึ้นนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
สภาพธุรกิจเกิดจากองค์ประกอบหลายอย่าง แค่หลายๆ ร้านจัดโปรโมชันพร้อมกันจะไปทำให้ธุรกิจดีขึ้นได้ยังไง แค่คิดก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้
แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะโกหกหม่าหยาง
ขอแค่เขาล่อให้บอสหลี่ทุ่มเงินจัดโปรโมชันให้ร้านพวกนี้ต่อไป ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูก็จะขาดทุนไปได้เรื่อยๆ เผยเชียนจะทิ้งโอกาสงามๆ นี้ไปได้ยังไง
…
หลังจากวางสาย หม่าหยางก็นวดใบหน้าใหญ่ยาวเพื่อเตรียมตัวเองให้พร้อม
แค่คิดว
