วันศุกร์ที่ 25 มิถุนายน ช่วงเย็น
เสียงร้องเพลงดังก้องร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แต่ที่นั่งด้านล่างเวทีกลับว่างเปล่า มีลูกค้านั่งดื่มอยู่แค่สองสามคนเท่านั้น
นักร้องร้องเพลงอย่างไร้ชีวิตชีวา เหล่าผู้ชมด้านล่างเวทีแทบจะผล็อยหลับ
ใบหน้าหม่าหยางเต็มไปด้วยความกังวล
ทำยังไงดี!
พอการแข่งขันจากร้านรวงรอบๆ ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูทวีความรุนแรงขึ้น ลูกค้าก็เข้าร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูน้อยลงเรื่อยๆ
ถึงร้านของพวกเขาจะมีนักร้องประจำ แต่บาร์อื่นมีอะไรมากกว่านั้น แถมยังมีส่วนลดให้กับเครื่องดื่มทุกอย่างในเมนูอีก!
บาร์พวกนั้นมีลูกค้าแน่นร้าน ลูกค้าประจำของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูหลายคนเปลี่ยนไปใช้บริการร้านพวกนั้นแทน
เพราะคนส่วนใหญ่ก็ไปบาร์เพื่อสังสรรค์และเข้าสังคมอยู่แล้ว มีแค่ไม่กี่คนที่อยากนั่งดื่มในร้านร้างผู้คน แถมราคาก็ไม่ได้ถูก
นักร้องประจำคนใหม่ของร้านร้องเพลงเพราะ แต่ก็ยังห่างชั้นกับมาตรฐานที่เฉินเหล่ยทำเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถดึงดูดลูกค้าได้มากนัก
ยิ่งลูกค้าเข้าร้านน้อย นักร้องก็หมดกำลังใจ พอไม่มีกำลังใจก็ร้องเพลงได้ไม่ดีเหมือนเดิม กลายเป็นวังวน
“พี่เชียนบอกว่าไม่ต้องทำอะไร
“แต่ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี…”
หม่าหยางนั่งดื่มอยู่คนเดียวอย่างปวดใจ
ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูยังคงขาดทุนอย่างต่อเนื่อง กิจการโมหยูเดลิเวอรี่เองก็ไม่ดีขึ้นเลย พอเคราะห์ซ้ำกรรมซัด หม่าหยางก็เริ่มคลางแคลงใจในความสามารถของตัวเอง
หลี่สือนั่งจิบเค
