“บอสเผยคะ บอสจำเฉินชาได้ไหมคะ พอดีเขาอยากได้ปืนบาเร็ตน่ะค่ะ” หลินหวานเปิดประเด็น
ปฏิกิริยาแรกของเผยเชียนคือตอบปฏิเสธทันที
ล้อกันเล่นหรือเปล่า ห้าร้อยก็คือห้าร้อย จะมายกเว้นให้ใครง่ายๆ ได้ยังไงกัน
ถ้าวันนี้ยอมยกเว้นให้หนึ่งชิ้น พรุ่งนี้อีกหนึ่งชิ้น มะรืนนี้ก็คงเปิดตลาดขายกันเป็นผักปลาพอดี ฉันไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้นแน่
ขนาดตัวเองยังไม่ได้รับการยกเว้น ทำไมเขาต้องยอมยกเว้นให้คนอื่นเป็นกรณีพิเศษง่ายๆ ด้วย!
แน่นอนว่าที่เผยเชียนไม่ให้สิทธิพิเศษนี้กับตัวเองก็เพราะเขาเล่นเกมแนว FPS ได้กากมาก ถึงจะมีปืนบาเร็ตมรณะก็ไม่น่าจะทำให้ชีวิตง่ายขึ้น
หลินหวานเหมือนเดาออกว่าเผยเชียนจะพูดอะไรจึงรีบพูดขัดก่อน “บอสเผยคะ หนูรู้ดีว่ามาขอแบบนี้ดูไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่หนูคิดว่าอย่างน้อยเราควรจะใส่ใจผู้เล่นขาประจำของเรานะคะ
“ถ้าให้ปืนไม่ได้ เราให้อย่างอื่นแทนได้ไหมคะ
“พอเราจำกัดการขายที่ห้าร้อยชิ้นต่อเดือนก็ต้องมาวัดกันที่ความเร็ว พวกพ่อค้าแม่ค้าขายไอดีใช้ช่องทางนี้ทำเงิน ผู้เล่นที่รักเกมเราจริงๆ ซื้ออาวุธไม่ได้ เป็นแบบนี้พวกเขาก็คงปวดใจน่าดู”
เผยเชียนครุ่นคิดตามที่อีกฝ่ายพูดแล้วรู้สึกเห็นด้วย
เถิงต๋าจะทำเงินได้ไหมไม่สำคัญ แต่เขาจะยอมให้ผู้เล่นเจ็บปวดใจไม่ได้ เรื่องพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาหาผลประโยชน์เอาง่ายๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เพราะยังไงผู้เล่นก็ไม่ได้รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วย ส่วนพวกพ่อค้าแม่ค้าก็จ้องแต่จะขูดรีดทำกำไ
