วันที่ 20 มิถุนายน
มหาวิทยาลัยจะเริ่มปิดเทอมช่วงกลางเดือนกรกฎาคม เนื่องจากใกล้ถึงสัปดาห์สอบแล้ว เผยเชียนจึงต้องแบ่งเวลาไปสะสางงานของวิชาเรียน
ถึงการสอบจะไม่ได้ยากอะไรสำหรับเขา แต่เผยเชียนก็ยังต้องโต้รุ่งอยู่หลายคืนเพื่อเตรียมสอบวิชาที่ไม่อนุญาตให้เปิดหนังสือ
พูดถึงเรื่องนี้เผยเชียนรู้สึกประทับใจหม่าหยางมาก
หม่าหยางสามารถดูแลร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูและโมหยูเดลิเวอรี่ไปพร้อมๆ กับตั้งใจเรียนในห้องได้ ถึงไม่น่าจะสอบได้คะแนนสูง แต่ก็น่าจะผ่านได้อย่างสบายๆ
บางครั้งการสามารถจัดการกับอะไรได้หลายๆ อย่างพร้อมกันก็ถือเป็นความสามารถที่ยอดเยี่ยมเหมือนกัน
จนถึงตอนนี้ตัวตนของเผยเชียนยังเป็นความลับอยู่ ถึงจะไม่ค่อยได้กลับหอและไม่โผล่หน้าโผล่ตาไปให้ใครเห็นบ่อยนัก แต่นักศึกษาส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยก็เป็นแบบนี้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
มีแค่หม่าหยางที่รู้เรื่องของเผยเชียน และเขาก็ปิดความลับนี้ไว้ได้เป็นอย่างดี แม้เพื่อนร่วมชั้นจะไม่ได้ถามเรื่องนี้แบบเจาะจงอะไร
ทุกครั้งที่เผยเชียนไปมหาวิทยาลัย เขาต้องกลับไปเปลี่ยนชุดที่อพาร์ตเม้นท์ก่อนเพื่อที่คนจะได้ไม่สงสัย
ส่วนหม่าหยางใส่เสื้อผ้าแพงขึ้นเรื่อยๆ ข้าวของที่ใช้ก็เป็นของทันสมัย เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่เข้าใจกันไปว่าครอบครัวของหม่าหยางบังเอิญมีเงินเป็นกอบเป็นกำขึ้นมา
พอมีหม่าหยางช่วยดึงดูดความสนใจจากคนอื่นให้ เผยเชียนก็รู้สึกสบายใจที่ได้เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ
