ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
โซนคาเฟ่
ชายอายุอานามยังไม่แก่มากนักกำลังยกกาแฟจิบช้าๆ
ชายวัยกลางคนอายุอยู่ในช่วงวัยห้าสิบ เดินเข้ามาในโซนคาเฟ่ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามชายคนแรก
“บอสหลิว” ชายคนแรกลุกยืนเป็นเชิงให้เกียรติอีกฝ่าย
“ขอโทษทีบอสหลี่ พอดีงานติดพันเลยมาสาย ว่าแต่ที่นี่หายากเหมือนกันนะเนี่ย” บอสหลิวที่อายุมากกว่านั่งลงตรงข้ามบอสหลี่ จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตามความเคยชิน
หลี่สือยกมือปรามทันที “บอสหลิว ที่นี่ห้ามสูบบุหรี่ครับ”
บอสหลิวชะงัก “ห้ามสูบบุหรี่เหรอ”
เขาหันไปเห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่ พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งมองมาพร้อมกับยิ้มเป็นเชิงขอโทษ ที่นี่ห้ามสูบบุหรี่จริงๆ ด้วย
บอสหลิวไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเก็บบุหรี่ไป
“บอสหลี่ ที่นี่เหรอที่บอกว่าอยากจะลงทุน” บอสหลิวหันมองไปรอบๆ “ที่นี่…เหมือนคาเฟ่ธรรมดาทั่วไป”
เขาลังเล สายตาดูสับสนเล็กน้อย “แต่มีคอมพิวเตอร์เรียงเป็นแถวเลย คือยังไงเหรอ”
หลี่สือจิบกาแฟพลางยิ้มบาง “บอสหลิวไม่เข้าใจ
“บอสของร้านนี้มองล้ำไปไกลกว่าเรามาก สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าร้านนี้จะเป็นแค่ร้านอินเทอร์เน็ต บาร์ หรือคาเฟ่เดี่ยวๆ ก็ล้วนมีเอกลักษณ์น่าสนใจหมด
“แย่หน่อยที่บอสร้านนี้ยัดรวมทุกอย่างมาไว้ที่เดียว เลยฉุดกันลงเหวหมด ทำให้ร้านไม่มีลูกค้าเข้าเลยสักคน”
หลี่สือเล่าสิ่งที่ได้จากการสังเกตการณ์ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูในช่วงที่ผ่านมา จากนั้นก็พูดถึงช่วงที่เฉินเหล่ยทำงานที่นี่
“ตั้งแต่นักร้องค
