เผยเชียนไม่ปล่อยให้ทั้งสามนึกลังเล ชายหนุ่มรีบสั่งงานพวกเขาทันที
“งั้นเชฟหลินรับผิดชอบเรื่องศึกษาหาข้อมูลแล้วเริ่มทำโปรเจ็กต์ทดลองที่สาขานี้
“ส่วนเรื่องเมนู โซนให้บริการ เว็บหรือไม่ก็แอปที่ใช้สั่ง การโฆษณา…
“หม่าหยางกับจางหยวน พวกคุณรับผิดชอบเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวค่อยส่งแผนร่างโครงการให้ผมดูทีหลัง ถ้าส่งแผนให้ได้ภายในสัปดาห์นี้จะดีมาก เดลิเวอรี่ของเราจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการสัปดาห์หน้า”
หม่าหยางตบอก “วางใจได้เลยพี่เชียน พี่ไว้ใจผมได้!”
ที่ร้านมีบริการคล้ายๆ กันนี้อยู่แล้ว เพราะร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูรับผิดชอบเรื่องอาหารของพนักงานเถิงต๋า ยังไงก็ต้องจัดส่งอาหารอยู่แล้ว
ตอนนี้แค่ต้องจัดการอะไรอีกหน่อยและจ้างพนักงานส่งอาหารเพิ่ม ก็สามารถเปิดบริการเดลิเวอรี่ในบริเวณใกล้เคียงได้แล้ว
แน่นอนว่า บริการส่งอาหารโมหยูเดลิเวอรี่จะเริ่มจากบริเวณใกล้เคียงร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูก่อน แล้วค่อยๆ ขยายพื้นที่ให้บริการออกไป
พวกเขาเปิดให้บริการในรัศมีสองกิโลเมตรจากร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู พอเปิดสาขาเพิ่มก็สามารถทำตามเป้าหมายในการให้บริการครอบคลุมทั้งเมืองได้
ว่ากันตามตรง การทำธุรกิจแบบจับฉ่ายไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องทั้งในเชิงวิธีการและในเชิงเศรษฐกิจ
แต่การทำธุรกิจแบบผิดวิธีการและผิดหลักเศรษฐกิจนี่แหละที่เผยเชียนต้องการ เพราะร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูคือช่องทางในการขาดทุนของเขา!
ถ้าเขาเปิดหน้าร้านให้บริการแค่อย่างเดีย
