ทุกคนงงกันถ้วนหน้า โดยเฉพาะหลินชั่นหรง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
คนอื่นอาจจะไม่รู้สถานการณ์ในร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แต่ตัวเขานั้นรู้ดี
ที่ร้านไม่มีอะไรให้ทำเลย!
วันหนึ่งได้ทำอาหารไม่ถึงสิบจานด้วยซ้ำ
แต่คิดดูดีๆ ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูดูดีมีระดับขนาดนี้ ใครจะไปอยากสั่งอาหารบ้านๆ มากิน
สาวสวยโต๊ะหนึ่งสั่งค็อกเทลแก้วสวย เธอจิบเครื่องดื่มในมือพลางชมบรรยากาศด้านนอกหน้าต่าง ถ้าถ่ายเซลฟี่ก็ส่งลงวีแชตได้ทันที
ส่วนชายหนุ่มอีกโต๊ะกำลังสวาปามมะเขือเทศผัดไข่อยู่
ไม่เห็นจะเข้ากันเลยสักนิด!
ถ้ามีใครสั่งอาหาร กลิ่นก็จะตลบอบอวลไปถึงโซนคาเฟ่ ถ้าสายตาฆ่าคนได้ คนที่สั่งอาหารคงจะโดนสังหารไปร้อยครั้งแล้ว
ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าสั่งอาหาร เชฟหลินจึงได้แต่ยืนโง่ๆ ในครัวไปวันๆ อย่างสุดจะเบื่อ
ผ่านไปสักพักสถานการณ์ก็ดีขึ้น
เพื่อให้มั่นใจว่าพนักงานทุกคนจะมีสุขภาพที่แข็งแรง เผยเชียนจึงสั่งอาหารเที่ยงจากร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูไปให้พนักงานทุกคน เชฟหลินเลยยุ่งๆ บ้างช่วงเที่ยง
แต่งานก็ยังสบายเหมือนเดิม เพราะร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูมีเชฟอีกสองคน
งานแค่นี้ก็เหมือนวันหยุดพักร้อนถ้าเทียบกับร้านอาหารอื่นๆ
ดังนั้นจนถึงปัจจุบัน ธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูจึงแทบจะไม่มีจุดยืน
นอกจากจะทำกำไรไม่ได้แล้ว ยังไม่มีคนสั่งอีก
ตอนนี้เหมือนจะเป็นโรงอาหารของพนักงานเถิงต๋าไปแล้วกลายๆ
แล้วแ
