หวงซื่อปั๋วกลับออกไป
เผยเชียนแบ่งผลไม้ที่หวงซื่อปั๋วให้มากับทุกคน จากนั้นก็หยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งไปล้างแล้วเดินกลับไปเคี้ยวกินที่ห้องทำงาน
พริบตาเดียวก็ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้วน่าจะไม่มีปัญหาอะไร
ขอแค่ไม่บังเอิญทำกำไรขึ้นมาแบบงงๆ เขาก็น่าจะขาดทุนได้สักเล็กน้อยอย่างไม่ยากเย็นอะไร
เผยเชียนเริ่มคิดว่าจะให้สวัสดิการอะไรกับพนักงานเพิ่มดี
ตอนนี้ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูกำลังเปิดสาขาเพิ่ม ทำให้เผยเชียนมีพนักงานในสังกัดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แค่เขาแจกจ่ายสวัสดิการให้พนักงานแต่ละคนก็ผลาญเงินไปได้ก้อนใหญ่แล้ว
โปรเจ็กต์ต่างๆ จะทำเงินได้หรือไม่นั้น เขาไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด แต่เผยเชียนสามารถหาทางผลาญเงินอย่างเต็มที่ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ชายหนุ่มค้นหา ‘สวัสดิการพนักงาน’ บนเว็บเชียนตู้ระหว่างเคี้ยวกินแอปเปิ้ล
มีบริษัทหลายแห่งที่ให้ ‘สวัสดิการพนักงานอย่างล่ำซำ’ เด้งขึ้นมา เผยเชียนรีบคลิกเข้าไปดู ก่อนจะแค่นลมหายใจผ่านจมูก
แค่นี้เองเหรอ
ช่างเถอะ ถ้าไม่มีต้นแบบก็คงต้องพึ่งจินตนาการของตัวเอง
เขายังค้นหาต่อไปเรื่อยๆ
ระหว่างกำลังค้นหา ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความง่วงที่เริ่มเข้าครอบงำ เขาปรับเก้าอี้เอนนอน กระชับผ้าห่ม จากนั้นก็ผล็อยหลับไป
ผ่านไปพักใหญ่
เผยเชียนตื่นขึ้นมาแล้วพบดวงอาทิตย์กำลังลาลับฟ้า
จู่ๆ ก็สัมผัสได้ว่าตาข้างขวากำลังกระตุก
“หืม มีอะไรรึเปล่านะ”
เผยเชียนขยี้ตา แต่ตาก็ย
