หวังเสี่ยวปินถึงดีใจล่ะ
ทำไมทำเหมือนว่าไม่มีการแข่งขันในบริษัทเลย
แย่จริงๆ
เผยเชียนหันมองท่าทีคนอื่นๆ พวกพนักงานรุ่นใหญ่พากันทำหน้าตาบูดเบี้ยว
ถือเป็นเรื่องปกติ เยว่จือโจวเพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทได้ไม่กี่เดือน ต้องให้คนแบบหวงซื่อปั๋วขึ้นเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผนถึงจะถูก แต่เจ้านี่ไม่มีทั้งทักษะและประสบการณ์ ใครจะไปยอมรับได้
พอโดนให้ออกจากตำแหน่ง หวังเสี่ยวปินก็รู้สึกดีใจเพราะคิดมาตลอดว่าตัวเองน่าจะรับผิดชอบไม่ไหว กลัวว่าจะทำออกมาได้ไม่ดี
แต่เอาเข้าจริงเขาก็ไม่คิดว่าเยว่จือโจวจะได้ขึ้นมาทำตำแหน่งนี้แทน นั่นคือเหตุผลว่าทำไมรอยยิ้มของเขาถึงแฝงด้วยความกังวลใจ
หวังเสี่ยวปินไม่ได้เป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง เลยไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่
แต่พนักงานเก่าแก่ไม่ได้คิดอย่างนั้น
ไอ้เด็กนี่มันขึ้นมาเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบได้ยังไง ทำไมบอสไม่เลือกฉัน!
สีหน้าของแต่ละคนดูน่าสนใจไม่เบา
เผยเชียนพยักหน้าเงียบๆ ต้องมีท่าทีแบบนี้สิถึงจะถูก
ตีกัน!
ตีกัน!
ตีกัน!
เผยเชียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
แต่พอคิดดูอีกที แค่นี้น่าจะไม่พอ
คนพวกนี้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน เห็นหน้ากันทุกวัน แค่ความอิจฉาอย่างเดียวไม่น่าจะทำให้มีปัญหากันได้
แบบนี้ต้องจุดไฟเพิ่ม
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสริม “เยว่จือโจว ทุกๆ เดือนคุณมีสิทธิ์ไล่คนออกหนึ่งคนโดยไม่ต้องมีเหตุผล แค่ส่งข้อความมาบอกผมก็พอว่าอยากจะไล่ใครออก”
เยว่จือโจวงงหนักเข้าไปใหญ่
นี่มันกระบี่อ
