“ผมได้ยินมานานว่าบอสเผยกับบริษัทเถิงต๋าเป็นม้ามืดในเมืองจิงโจว ทุกเกมที่สร้างดังถล่มทลาย ได้ขึ้นเป็นคำค้นหายอดนิยมบนเว่ยป๋อ พวกเราอิจฉาสุดๆ เลยครับ”
ตู้รุ่ยเจี๋ยจิบชา รู้สึกปลงตกอยู่ในใจ
เผยเชียนตอบกลับอย่างสุภาพ “จริงๆ ผมก็อิจฉาบอสตู้เหมือนกันครับ”
ตู้รุ่ยเจี๋ยนิ่งไปครู่หนึ่ง “อิจฉาเรื่องอะไรครับ”
“เอ่อ… ผมอิจฉาดวงคุณน่ะครับ” จริงๆ เผยเชียนอยากจะตอบไปว่า ‘อิจฉาที่ขาดทุนเก่งขนาดนี้’ แต่ก็คิดขึ้นได้ว่าไม่เหมาะเลยที่จะพูดออกไปอย่างนั้นจึงรีบเปลี่ยนคำพูด
ตู้รุ่ยเจี๋ยหัวเราะเสียงดัง “บอสเผยเป็นคนตลกเหมือนกันนะครับ จะว่าไปผมก็โชคดีเลยทีเดียว
“ถ้าบริษัทอื่นเจอแบบนี้คงจะปิดบริษัทไปนานแล้ว ผมนี่โชคดีจริงๆ ที่บอสเผยคิดอยากซื้อกิจการต่อ
“บอสเผย ขอบคุณมากนะครับที่คุณเข้ามาช่วยฉางหยางเกมส์ ผมจะไม่ปิดบังอะไร จะบอกทุกอย่างตามจริง
“เอาจริงๆ ที่การดำเนินการของบริษัทย่ำแย่ขนาดนี้ หลักๆ เป็นความผิดของผมเอง ถ้าคุณช่วยฉางหยางเกมส์ให้พ้นจากสภาพอันเลวร้ายนี้และทำให้มันกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งได้ ผมก็อยากจะยกบริษัทให้คุณเลย
“แต่…
“เรื่องแรกเลยคือ ผมกับเพื่อนรักอีกคนร่วมกันก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นมา เราทุ่มหยาดเหงื่อแรงกายไปมากมายกับมัน เรื่องที่สอง พนักงานทุกคนในบริษัทเป็นเหมือนพี่เหมือนน้องสำหรับผม ผมหวังว่าจะสามารถหาที่ดีๆ ให้พวกเขาได้ไปต่อ…”
ตู้รุ่ยเจี๋ยยกชาขึ้นจิบระหว่างที่พูด
ถึงตู้รุ่ยเจี๋ยจะพูดฟังดู
