นก็ให้ไปติดต่อเลขาซิน”
ทำเลทั้งสี่จุดตั้งอยู่ห่างไกลผู้คนยิ่งกว่าสาขาหลัก ค่าเช่าจึงถูกกว่าเป็นธรรมดา
ตอนนี้เผยเชียนไม่ได้มีเงินทุนในมือมากนัก จึงเปิดได้แค่สองสาขาก่อน จากนั้นก็รอรายได้จากเกมเพื่อนำมาเปิดอีกสองสาขา
แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เร่งด่วนอะไร เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งสองเดือน ขอแค่เปิดทุกสาขาให้ได้ก่อนถึงวันปิดบัญชีหนึ่งสัปดาห์ก็หายห่วง
จางหยวนมองหม่าหยางเหมือนจะถามอีกฝ่ายว่าอยากเกลี้ยกล่อมบอสเผยต่อไหม
หม่าหยางพยักหน้าเหมือนเข้าใจที่เขาตั้งใจจะสื่อ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าเผยเชียน “โอเคครับ พี่เชียน เดี๋ยวเราจัดการเรื่องนี้ต่อ รับรองว่าจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด!”
จางหยวน “…”
แกคิดว่าฉันจะสื่อแบบนั้นเรอะ
แต่หม่าหยางก็พูดออกไปแล้ว จางหยวนจึงทำได้แค่เดินตามหม่าหยางออกจากออฟฟิศไปด้วยความผิดหวัง
จางหยวนเดินกอดโน้ตบุ๊ก ในใจรู้สึกว้าวุ่น
เขาตั้งใจทำแผนนำเสนอครั้งนี้มาก ทั้งลงไปดูพื้นที่และประเมินทำเลอย่างละเอียด
บอกได้เลยว่าเขาประเมินทำเลสามแห่งแรกอยู่หลายครั้งจนมั่นใจว่าจะสร้างกำไรได้แน่!
ทำเลสี่แห่งสุดท้ายใส่มาให้ครบจำนวนเฉยๆ เขาไม่ได้สนใจตรงนี้มาก
สุดท้ายบอสเผยก็ไม่ได้สนใจทำเลทองของเขา หันไปเลือกทำเลสี่แห่งสุดท้ายซะงั้น
ช่าง… น่าโมโหจริงๆ
ถ้าคนอื่นเป็นคนตัดสินใจ จางหยวนคงจะด่าแหลกไปแล้วว่าไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด
แน่นอนว่าจางหยวนก็ได้แค่บ่นในใจ ไม่กล้าลาออกหรอก ถ้าลาออกจะไปหาเงิน
