ขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
เผยเชียนยืนอยู่กลางดงพนักงาน เขาฟังพนักงานร้องแสดงความยินดีด้วยอารมณ์สับสน
เขาเศร้าใจที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้บริษัทขาดทุนได้ในรอบปิดบัญชีนี้
แต่ก็ยังสามารถแปลงเงินก้อนโตมาเป็นความมั่งคั่งส่วนบุคคลได้ ถือเป็นความหวังเล็กๆ
ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจดี…
เผยเชียนทำตาเศร้าสร้อยพร้อมแย้มยิ้มบาง
แชะ!
แสงแฟลชสว่างวาบตอนที่จูเสี่ยวเช่อกดถ่ายรูปเก็บภาพตรงหน้าเข้าไปไว้ในกล้อง DSLR
เผยเชียนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินกลับห้องทำงาน
เขาอยากให้เวลาตัวเองได้สงบจิตสงบใจก่อน จากนั้นค่อยคิดว่าทำไมโลกนี้ถึงบ้าบอได้ขนาดนี้
พอจูเสี่ยวเช่อเอารูปลงคอมพิวเตอร์เสร็จ ทุกคนก็มามุงดูกัน
“ส่งมาให้ฉันด้วย”
“ผู้กำกับจูถ่ายรูปเก่งจริงๆ สมกับที่เป็นมืออาชีพ”
“เอ๊ะ ทำไมบอสเผยยิ้มแบบนั้นล่ะ”
“ซูมดูซิ”
“ซูมอีก”
ทุกคนชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ จอคอมพิวเตอร์
รูปบนจอถูกขยายอยู่หลายครั้ง แต่ด้วยความคมชัดของกล้อง DSLR ทำให้ทุกคนเห็นสีหน้าของเผยเชียนได้อย่างชัดเจน
ดวงตาของเขาดูเศร้าเล็กน้อย
แต่มุมปากกลับผุดยิ้ม ไม่ได้เป็นรอยยิ้มที่มาจากการฝืน เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง
จูเสี่ยวเช่อหันมองหวงซื่อปั๋ว เปาซวี่ และคนอื่นๆ
“รอยยิ้มของบอสเผย…
“หมายความว่ายังไงกันนะ”
…
…
ในห้องทำงาน
เผยเชียนไล่ดูนั่นดูนี่บนอินเทอร์เน็ต
ที่เปาซวี่พูดเป็นเรื่องจริง!
‘บริษัทเถิงต๋า’ กลายเป็นคำค้นยอดนิยมบน
