หม่าหยางอึ้งไป น้ำตารื้นขอบตา
“พี่เชียน ขนาดนี้แล้วพี่ยังเชื่อใจผมอยู่อีก ผม…”
เผยเชียนตบบ่าหม่าหยางก่อนจะหันมองจางหยวนอีกครั้ง “จำไว้ว่าผมเชื่อมั่นในตัวคุณทั้งสองเสมอ ไม่มีวันเปลี่ยน!
“ขาดทุนเดือนละสามแสนแล้วมันยังไง เรื่องขี้ปะติ๋ว! ตอนนี้เถิงต๋ากลายเป็นบริษัทใหญ่แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเก็บเงินก้อนโตไว้เฉยๆ ต้องเอาไปใช้ให้ประโยชน์สิ!
“ก็เหมือนที่ผมเคยบอกไป ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเป็นก้าวสำคัญของบริษัทเถิงต๋า ผมคาดหวังกับโปรเจ็กต์นี้มากเลยมอบหมายให้คุณสองคนรับผิดชอบ
“พวกคุณไม่ต้องสนใจเรื่องกำไร ไม่ต้องลดราคาอะไรลง ที่พวกคุณต้องทำคือรักษาสภาพแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เข้าใจมั้ย
“หม่าหยาง ไม่ต้องคิดเรื่องขาดทุนสามแสนอีก ต่อให้ขาดทุนสามล้านหรือสามสิบล้านก็ไม่เป็นไร ขอแค่คุณทำตามที่ผมบอก จะขาดทุนแค่ไหนผมก็จะไม่ว่าคุณ!
“ไม่ต้องกังวล มั่นใจเข้าไว้ ย้ำอีกครั้งว่าไม่ว่าจะขาดทุนเท่าไหร่ ผมจะรับผิดชอบเอง!”
เผยเชียนมองพนักงานที่ดูกระอักกระอ่วนใจในร้าน
“พวกคุณก็เหมือนกัน ผมไม่อยากให้พวกคุณเครียด ผมการันตีเลยว่าไม่ว่าร้านนี้จะขาดทุนแค่ไหน ผมจะไม่มีวันเลิกจ้างพวกคุณ!
“พนักงานทุกคนในร้านนี้จะได้ขึ้นเงินเดือนสามสิบเปอร์เซ็นต์ ผมหวังว่าทุกคนจะให้บริการลูกค้าแต่ละคนด้วยใจรักอย่างเต็มที่!
“เดือนหน้าเราจะเปิดร้านสาขาใหม่ในเมืองจิงโจว พอถึงตอนนั้นทุกคนมีสิทธิ์ได้ขึ้นเป็นผู้จัดการสาขาใหม่!”
คำพูดของเผยเชียนเป
