ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
เผยเชียนนั่งอยู่ที่โซนคาเฟ่ กำลังจิบดรายมาร์ตินี่ที่จางหยวนเพิ่งชงให้ ถึงสีหน้าจะดูปกติ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเศร้าสร้อย
ในร้านอินเทอร์เน็ตอันว่างเปล่า บอสเผยเป็นเหมือนหิ่งห้อยยามราตรี เขาเด่นสะดุดตามาก
จางหยวนกับหม่าหยางกำลังกระซิบกระซาบคุยกันหลังเคาน์เตอร์
“ทำไงดี บอสเผยมาลงโทษเรารึเปล่า น้องหม่าสนิทกับบอสเผยนี่ หาทางจัดการเรื่องนี้ให้ที…”
หม่าหยางทำหน้าจริงจัง แววตาดูแน่วแน่
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมรับผิดชอบเรื่องนี้เอง!
“ถ้าพี่ไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ ยังไงซะผมก็สนิทกับพี่เชียน น่าจะหางานใหม่ให้พี่ได้
“แต่เอาจริงๆ เราก็ทำตัวน่าขายหน้าจริงๆ หวงซื่อปั๋วถ่ายซีรีส์ดังได้ ขนาดเกมที่ลู่หมิงเหลียงรับผิดชอบยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย! มีแต่เราที่ขาดทุนไม่หยุด แย่จริงๆ!”
จางหยวนโอดครวญ “น้องหม่า ไม่ใช่ว่าพี่จะปัดความรับผิดชอบนะ เราเสนอวิธีการไปตั้งเยอะแต่บอสเผยปัดตกหมดเลย”
หม่าหยางส่ายหน้า “อย่าคิดแบบนั้นสิพี่
“พี่เชียนน่าจะคิดถึงในระยะยาว ไอเดียลดราคากับจัดโปรโมชั่นของเราอาจจะทำลายภาพลักษณของร้านได้ พี่เชียนเลยไม่ยอมให้ทำ
“สุดท้ายแล้วเราก็มีความสามารถไม่มากพอที่จะคิดหาวิธีทำเงินให้ร้านตามทิศทางที่พี่เชียนกำหนดให้
“ดูอย่างหวงซื่อปั๋วสิ ผมไม่เคยคิดเลยว่าเจ้านั่นเก่งกว่าผม แต่ครั้งนี้เจ้านั่นก็ทำได้ดีจริงๆ
“พี่เชียนไม่ยอมให้รับสปอนเซอร์รายย่อยเพราะจะเสียภาพลักษณ์ เจ้าพวกนั้
