ช่างน่าหดหู่!
เขาผลาญเงินไปทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ ให้สวัสดิการพนักงานไปสุดๆ จนคิดทางอื่นไม่ออกแล้ว
พอเห็นเงินทุนระบบพุ่งขึ้นไม่หยุด เผยเชียนก็ได้แต่ยอมจำนนให้กับโชคชะตา
แต่ถ้ามองในแง่ดี ทุกครั้งที่เงินทุนระบบเพิ่มขึ้นก็เท่ากับความมั่งคั่งส่วนบุคคลของเขาเพิ่มขึ้นด้วยเหมือนกัน
ถึงจะใช้อัตราแปลงที่ 100:1 แต่เขาก็ทำให้ตัวเองขาดทุนไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นเป็นแบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว…
เผยเชียนทำได้แค่ปลอบใจตัวเอง
ระหว่างที่กำลังทุกข์ใจอยู่ หม่าหยางก็เดินเข้ามาหา
“พี่เชียน ผมรู้ว่าพี่คิดหนักเรื่องนี้ แต่พี่ให้ผมเป็นคนดูแลร้าน ที่ขาดทุนไปทั้งหมดผมต้องเป็นคนรับผิดชอบ! ผมยอมลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ แต่จางหยวนเป็นคนมีความสามารถ พี่ต้องจ้างเขาต่อ!”
หม่าหยางดูแน่วแน่มาก เหมือนแม่ทัพยุคก่อนที่แพ้สงครามมาแล้วต้องการถูกลงโทษประหารชีวิต
เผยเชียนอึ้งไป
แกอยากรับผิดคนเดียวด้วยการลาออกเหรอ
ล้อกันเล่นรึเปล่า
ไม่ได้!
ความหวังเดียวของฉันคือแก!
เผยเชียนรีบวางแก้วแล้วดึงเก้าอี้ข้างตัวออกมา “ไอ้หม่า นั่งก่อน ทำไมจู่ๆ คิดอยากลาออกล่ะ”
หม่าหยางดูอับอายมาก “พี่เชียน สถานการณ์ร้านตอนนี้ไม่ดีเลย ผมรู้ดีว่าเป็นเพราะผม ถึงจะสนิทกัน แต่เราก็ไม่ควรทำลายร้านแบบนี้ ลงโทษผมเถอะ!”
เผยเชียนรีบยกมือบอกให้หม่าหยางหยุดพูด “ไอ้หม่า แกพูดอะไรของแก ฉันอยากจะชมแกด้วยซ้ำ! มีแกกับจางหยวนช่วยดูแลร้าน เทียบกับทุกคนแล้ว ฉันพอใจผลงานพว
