เสี่ยวโจวทำตัวไม่ถูก ใบหน้าของเขาแดงเรื่อ “เอ่อ…จริงๆ มันก็เป็นเนื้องอกชนิดไม่ร้ายแรงน่ะครับ จะผ่าออกเร็วหรือช้าก็ไม่ได้แตกต่างอะไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้นครับ…
“อีกอย่าง เนื้องอกนี่น่าจะชื่อ Hamartoma ขนาดประมาณห้าเซนติเมตรเองครับ ถ้าขนาดเล็กกว่าสี่เซนติเมตร โรงพยาบาลก็ไม่ได้สนใจอะไร…”
ทุกคนหันมองกันด้วยแววตางุนงง
เนื้องอกชนิดไม่ร้ายแรงเหรอ
ถ้างั้นทำไมบอสเผยถึงจริงจังขนาดนี้ล่ะ นึกว่าเสี่ยวโจวกำลังจะตายซะอีก!
เนื้องอกชนิดไม่ร้ายแรงไม่ต้องผ่าออกก็ได้ไม่ใช่เหรอ เพราะส่วนใหญ่ผ่าไปก็ขึ้นใหม่
อีกอย่างอาการเจ็บป่วยทั้งหมดที่พูดมาก็เป็นเรื่องปกตินี่
ไม่เห็นต้องตีโพยตีพายเป็นเรื่องใหญ่เลย
พอเห็นทุกคนกำลังตั้งคำถามในใจ เผยเชียนก็เคาะโต๊ะด้วยสีหน้าจริงจัง
“อย่าคิดกันแบบนั้นสิครับ
“ร่างกายไม่ใช่แค่ของพวกคุณ พวกคุณเป็นพนักงาน ถือเป็นทรัพย์สินของบริษัท!
“ในฐานะพนักงานของเถิงต๋า สุขภาพของพวกคุณเป็นตัวกำหนดว่าบริษัทของเราจะเดินหน้าต่อได้หรือเปล่า
“ในเมื่อพวกคุณเซ็นต์สัญญาทำงานกับเราแล้ว ทางบริษัทก็ต้องรับผิดชอบเรื่องสุขภาพของคุณ
“หม่าหยางกับหวงซื่อปั๋ว ไปจัดการดูแลเรื่องสุขภาพพนักงานของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูกับเฟยหวงสตูดิโอด้วย ใช้มาตรฐานเดียวกันกับที่ผมใช้ดูแลคุณ”
สิ่งที่บอสเผยพูดฟังดูทรงพลังและเด็ดขาดมาก
ทุกคนตะลึงงันไป
พนักงานถือเป็นทรัพย์สินของบริษัท สุขภาพร่างกายไม่ใช่แค่เรื่องของพวกเขา แต
