มบาง “ก็เห็นๆ กันอยู่”
พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็เตรียมตัวกลับ
ช่วงเช้าเป็นการตรวจสุขภาพ ส่วนช่วงบ่ายไม่ต้องเข้างาน ทุกคนสามารถเรียกแท็กซี่กลับบ้านและไปเบิกค่าเดินทางที่หลังได้
“เอ๊ะ เหมือนจะลืมร่มไว้ที่โรง’บาล ไปก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาก่อน”
หม่าอี้ฉวินนึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบร่มที่วางไว้บนเก้าอี้ในโรงพยาบาลตอนตรวจสุขภาพ จึงเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาล
หลังจากหยิบร่มแล้วกำลังจะกลับออกไป ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากด้านหลัง “รอเดี๋ยวค่ะ!”
หม่าอี้ฉวินหันกลับไปมอง เขาเห็นสาวแว่นผมสั้นกำลังมองมาพร้อมวิ่งเข้ามาหา
“สวัสดีค่ะ คุณเป็นพนักงานของบริษัทเถิงต๋าใช่ไหมคะ” หญิงสาวกระหืดกระหอบจากการวิ่ง แต่เนื่องจากเป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำเวลาทำงาน เธอจึงสามารถพูดออกมาได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ
หม่าอี้ฉวินพยักหน้าอย่างระแวดระวัง
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ! ฉันชื่อหูเยว่เป็นนักข่าวจาก Playtime สาขาเมืองจิงโจว ตอนนี้กำลังเขียนข่าวเรื่องบริษัทเถิงต๋าอยู่ รบกวนขอสัมภาษณ์ได้ไหมคะ” หูเยว่เอาผมทัดหู พยายามหายใจให้เป็นปกติ
หม่าอี้ฉวินอึ้งไป “ทำไมถึงรู้ว่าผมเป็นพนักงานของเถิงต๋า”
หูเยว่ยิ้ม “พอดีมีเพื่อนสมัยเรียนทำงานอยู่ที่โรง’บาลนี้น่ะค่ะ เพื่อนคนนั้นบอกมาว่าพนักงานบริษัทเถิงต๋าจะมาตรวจสุขภาพวันนี้ ฉันเลยรีบมา”
Playtime เหรอ
หม่าอี้ฉวินรู้จักบริษัทนี้ มันเป็นบริษัทสื่อเกมที่ค่อนข้างดัง ข่าวและคลิปสั้นที่ปล่อยออกมามีกระแสต
