เสนอเงินแค่ไหนก็ไม่ได้!
เฉียวเหลียงพิมพ์ตอบทันที “ขอโทษนะครับ บอสลู่ ข้อแม้ของคุณเยอะเกินไป ผมคิดว่าผมไม่น่าจะทำได้ รบกวนหาคนอื่นแทนนะครับ”
ลู่หมิงเหลียง “หกพันหยวนไปเลยครับ อาจารย์เฉียว!”
เฉียวเหลียง: “…”
ไม่ยอมแพ้อย่างนั้นเหรอ
คิดจะเพิ่มเงินไปเรื่อยๆ จนกว่าฉันจะยอมเหรอ
นี่ดูถูกฉันอยู่รึไง
นี่มันไม่ใช่เรื่องเงิน… แต่หกพันก็ฟังดูน่าสนใจ…
เฉียวเหลียงปวดใจจนเลือดไหลซิบๆ
นั่นเงินก้อนโตเลยนะ!
ถ้าใช้หกพันหยวนนี่อย่างประหยัดก็พออยู่ได้สองเดือน
ไม่ต้องทำงานเลยสองเดือนเต็ม เอาเวลาไปทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ช่างน่าสนใจเหลือเกิน…
เขาเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ
เฮ้อ ยังไงก็ทำไม่ได้ จะยอมเอาศักดิ์ศรีตัวเองไปแลกไม่ได้
เฉียวเหลียงคิดอยู่นานกว่าจะเริ่มพิมพ์
“คือมันไม่ใช่เรื่องเงินครับ”
เขาพิมพ์ไปได้แค่นั้นก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
“อาจารย์เฉียวครับ ผมไปปรึกษาบอสเผยเรื่องนี้ บอสบอกว่ายอมจ่ายให้หนึ่งหมื่นหยวนเลย แต่นี่เต็มที่แล้วนะครับ ผมรู้ว่าคุณเป็นนักสร้างคอนเทนต์ที่เป็นห่วงเรื่องชื่อเสียง ถ้าไม่อยากรับงาน พวกเราก็ไม่บังคับครับ”
เฉียวเหลียงมือสั่น เขาเผลอกดปุ่ม Enter
“คือมันไม่ใช่เรื่องเงินครับ”
ข้อความถูกส่งไปต่อจากข้อความด้านบนทันทีจนดูเหมือนเฉียวเหลียงกำลังตอบปฏิเสธ
ลู่หมิงเหลียง “โอเคครับ ขอให้โชคดีกับหน้าที่การงานนะครับ เราไม่รบกวนคุณแล้ว”
เฉียวเหลียงเริ่มลนลาน ฉิบหายแล้ว ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!