ื่อยจากการเดินทางอย่างยาวนานมาปรากฏตัวหน้าทางเข้าบริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยี
“เหนื่อยเหลือเกิน”
ใบหน้าของเปาซวี่ดูคล้ำลงเล็กน้อย
สีหน้าของเขาบ่งบอกความรู้สึกเพียงอย่างเดียว ซึ่งก็คือ…
กลับมาแล้วโว้ย!
ต้องไปเที่ยวจนทั่วมาตั้งเดือนนึง!
เดิมทีเขาเป็นคนติดเกมที่ไม่ยอมลุกจากเก้าอี้แม้แต่นาทีเดียว แต่บอสเผยกลับบังคับให้เขาออกไปใช้เวลาข้างนอกหนึ่งเดือนเต็ม
กำหนดการในแต่ละวันแน่นเอี้ยด แถมเลขาซินก็ยังให้รายงานสถานที่อยู่ตลอดเพื่อให้มั่นใจว่าเขาไปตามตารางที่วางไว้!
เขาต้องรายงานที่อยู่ในปัจจุบันทั้งตอนเช้าและตอนเย็นในทุกเมืองที่ไป รายงานเสร็จก็ตรงดิ่งกลับที่พัก เหนื่อยล้าเกินกว่าจะเปิดเกมเล่น
หนึ่งเดือนอันแสนทุกข์ระทมผ่านไป ในที่สุดการเดินทางก็จบลง
เปาซวี่เดินทางกลับบริษัทพร้อมกระเป๋าเป้และความคิดหนึ่งในหัว เขาคิดถึงบริษัทแทบใจจะขาด!
ถ้าได้สิทธิ์หยุดงานแบบได้รับเงินเดือนอีก เขาจะต้องโยนสิทธิ์นั้นไปให้คนอื่น!
ใครอยากได้ก็เอาไป เขาไม่มีทางทำแบบนี้อีกแน่!
ทุกคนสังเกตเห็นเปาซวี่เดินเข้าบริษัทมา
“อ้าว พี่เปากลับมาแล้ว!”
“พี่เปา ดูดีขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”
“ผอมลงแต่ดูสูงขึ้นนะครับ”
“ดูสดใสขึ้นเยอะเลย เหมือนผมจะขึ้นด้วยแฮะ!”
เปาซวี่อึ้งไป “จริงเหรอ”
เขาโยนกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้เกมมิ่ง
สบายเหลือเกิน!
เขารู้สึกเหมือนสุขภาพของตัวเองดีขึ้นมากๆ
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เปาซวี่ต้อง
