นเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่เด็กมหาวิทยาลัยปีสี่อยู่ดี
เขายังต้องฟังคำแนะนำของบอสเผย
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “สิ่งที่สำคัญที่สุดของการเริ่มต้นธุรกิจคือมองให้ไกลเข้าไว้
“จริงอยู่ที่ได้เงินจากสปอนเซอร์ห้าพันหยวนนั้นฟังดูดี
“แค่โฆษณาเพิ่มให้ตอนต่อไปนิดหน่อยก็ได้มาแล้วห้าพันหยวน จะไปหาข้อเสนอดีๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก
“แต่คุณต้องคิดดูด้วยว่าการเพิ่มเสื้อยืดที่ว่าเข้าไปในคลิป เราต้องหาทางยัดมันเข้าไปไม่ก็แก้บท ถ้าเป็นแบบนั้นแก่นหลักดั้งเดิมของตัวซีรีส์จะยังอยู่หรือเปล่า
“ทำแบบนี้ก็เหมือนขายวิญญาณของเราเอง”
สีหน้าของเผยเชียนดูเจ็บปวด เหมือนว่าเขาเห็นเหตุการณ์แบบที่พูดไปเกิดขึ้นจริงๆ
“ต่อไปถ้าสปอนเซอร์ที่เข้าเป็นเครื่องสำอาง ครีมอาบน้ำ หรือยาสระผมล่ะ ถ้าต้องทำซีรีส์ตามสปอนเซอร์ที่เข้า เราจะโชว์ผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของคุณได้ยังไง
“โปรเจ็กต์ใหญ่ที่คุณปั้นมากับมือ…ถ้าพังเพราะเงินแค่ห้าพันหยวน เราจะไม่เสียเยอะกว่าที่ได้มาเหรอ”
จูเสี่ยวเช่อตัวสั่น
แค่บอสเผยพูด มุมมองของเขาก็เปลี่ยนทันที!
จูเสี่ยวเช่อมัวสนใจเงินห้าพันหยวน
แต่บอสเผยสนเรื่องคุณค่าของตัวซีรีส์!
นี่…คือความแตกต่างระหว่างเจ้าของบริษัทกับนักศึกษาที่ไม่มีประสบการณ์ชีวิตสินะ
เผยเชียนหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่ออย่างกระตือรือร้น “ผมไม่อยากให้ทั้งคุณและหวงซื่อปั๋วรู้สึกกดดัน!
“เงินแค่ล้านเดียวเอง ขาดทุนไปจะเป็นอะไร
“แค่ปัญหา
