้นแหละ!”
ตาแก่เผยพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่เลวเลย แต่ลูกเรายังเด็กอยู่ อายุน้อยแบบนี้แสดงเป็นเจ้านายคนไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ว่าไหม ทำไมผู้กำกับไม่แปะหนวดหรืออะไรสักอย่างให้นะ เสียงก็…”
เผยเชียนรีบขัด “ไม่ใช่เสียงผม”
ตาแก่เผยพยักหน้า “ฉันรู้ แต่เสียงไม่เห็นเหมือนบอสทั่วไปเลย”
แม่เผยเชียนมองตาแก่เผยด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย “พูดเหมือนเคยเจอพวกคนใหญ่คนโตมาก่อนงั้นแหละ”
ตาแก่เผยเงียบไป เขานิ่งไปประมาณห้าวินาทีก่อนจะพูดต่อ “เอ๊ะ คุณก็ไม่เคยเจอเหมือนกันเถอะ”
“ไม่เคย แต่ฉันดูหนังมาเยอะกว่าคุณ! พวกบอสบริษัทในหนังก็แสดงแบบนี้กันหมด ฉันแค่คิดว่าลูกเราแสดงเก่ง มันผิดตรงไหน” แม่เริ่มพูดจาไร้เหตุผล
“โอเคๆๆ… ยังไงเจ้าเด็กนี่ก็หาเงินจากการถ่ายหนังได้แล้ว โตแล้ว พึ่งพาได้แล้ว ดีมากๆ” ตาแก่เผยพูดด้วยสีหน้าอบอุ่น
เห็นตาแก่เผยอารมณ์ดี เผยเชียนก็รีบใช้โอกาสนี้เปิดประเด็น “พ่อ เราถ่ายซีรีส์เรื่องนี้เพื่อล้อเลียนวงการเกม!”
“ดูสิ บอสในเรื่องลงทุนค้นคว้าและพัฒนาเกมไปสองแสนหยวน แต่พอเงินส่งต่อไปเรื่อยๆ ก็เริ่มลดลง พอเงินไปถึงมือคนที่ต้องทำงานก็เหลือแค่ห้าหมื่นหยวน เราตั้งใจชี้ให้เห็นปัญหาเชิงโครงสร้างในบริษัทเกมหลายๆ บริษัท!
“พวกเขาสร้างเกมไม่ได้เรื่องขึ้นมาด้วยเงินแค่ห้าหมื่นหยวน แต่คนก็ยังซื้อไปเล่นกัน ตรงนี้ล้อเกมส่วนใหญ่ในตลาด!
“พวกนี้เป็นมุกตลกร้าย ตั้งใจจะเสียดสีและชี้ให้เห็นปัญหา ผู้กำกับวางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต
