ครอบครัวของเผยเชียนอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ไม่ได้ไกลจากเมืองจิงโจวมากนัก
หลังจากลงจากรถที่เช่ามา เผยเชียนก็ตรวจดูเครื่องแต่งกายตัวเองว่าเรียบร้อยดีหรือเปล่า
พวกสูท เข็มขัดหนัง รองเท้าหนัง และของที่เขาใส่เป็นประจำอยู่ที่อพาร์ตเม้นต์หมด ไม่ได้เอาติดตัวมาด้วย
ยิ่งนาฬิกา Rolex เขายิ่งเอากลับมาไม่ได้เด็ดขาด
ในกระเป๋าของเขามีแค่ของใช้ในชีวิประจำวัน
โน้ตบุ๊ก Alienware ราคาหนึ่งหมื่นกว่าหยวนก็เอากลับบ้านมาด้วยไม่ได้แน่นอน เผยเชียนจึงเอาโน้ตบุ๊กที่ใช้สมัยเข้าเรียนใหม่ๆ กลับมาด้วยแทน
ไม่ใช่ว่าเผยเชียนระมัดระวังตัวมากเกินไปหรอก ประเด็นคือพ่อแม่ของเขาสายตาแหลมคมมากต่างหาก
มีใครคิดว่าจะซ่อนบางอย่างไม่ให้พ่อแม่รู้ได้ด้วยเหรอ
คนที่คิดแบบนั้นต้องเด็กและอ่อนต่อโลกมากแน่ๆ
เผยเชียนยังไม่อยากเถียงกับตาแก่เผยว่า ‘เกมส่งผลต่อสุขภาพจิตหรือเปล่า’ ถ้าอีกฝ่ายรู้เรื่องเข้า
หลังจากตรวจสอบการแต่งกายและข้าวของเสร็จ เผยเชียนก็พบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาเดินตรงไปยังอพาร์ตเม้นต์ จากนั้นก็ไขกุญแจเปิดเข้าไปข้างใน กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูกในทันใด
“กลับมาแล้วเหรอลูก” แม่ของเผยเชียนที่กำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัวถามขึ้นหลังจากได้ยินเสียงเปิดประตู จากนั้นก็หันกลับไปทำอาหารต่อ
“กลับมาแล้วเหรอไอ้หนุ่ม มาๆ มาชิมใบชาที่ลุงแกเอามาฝากสิ” ตาแก่เผยกำลังจัดวางชุดชาบนโต๊ะ
ช่างเป็นภาพอันแสนคุ้นเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย เหมือนกับว่าไ
