ออกไป “ทำไมแกคิดจะซื้อเครื่องซักผ้าด้วยเงินตัวเอง ไปหาเงินมาจากไหน”
เผยเชียนกะเอาไว้แล้วว่าตาแก่เผยต้องถามแบบนี้จึงตอบออกไป “คืองี้พ่อ ผมไปเป็นนักแสดงให้ซีรีส์เล็กๆ เรื่องหนึ่ง ผู้กำกับให้ค่าแรงมาสามหมื่นหยวน”
“เท่าไหร่นะ สามหมื่นหยวนเหรอ!” ตาแก่เผยพ่นลมออกทางปากก่อนจะพูดต่อ “แกอย่ามาโกหก! อย่างแกเนี่ยนะไปแสดงซีรีส์ แถมได้ค่าแรงอีกสามหมื่น ฉันว่าแกต่างหากที่น่าจะเอาเงินสามหมื่นไปขอออกซีรีส์!”
“พ่อ ทำไมพูดงี้อ่ะ ลูกพ่อสมควรจะได้สามหมื่นหยวนสิ” เผยเชียนตอบกลับหน้าบึ้ง
“แกอย่ามาพูด ฉันไม่เชื่อแกหรอก!” ถึงตาแก่เผยจะหน้ายิ้มแย้มแต่ก็ยังปากแข็งอยู่ “เอาคลิปมาดูก่อน!”
“คลิปเหรอ ยังไม่ได้ปล่อยเลย ผมบอกป๊าก็เพราะอยากให้รู้ว่าตอนนี้หาเงินได้เองแล้ว ไม่ต้องส่งเงินมาให้แล้วก็ได้” เผยเชียนบอก
ตาแก่เผยส่ายหน้า “พวกฉันจะยังส่งเงินให้แกเหมือนเดิม หาเงินได้มันก็ดี แต่อย่าให้เรื่องเงินมากดดันตัวเองมาก เรื่องเรียนสำคัญที่สุด เข้าใจไหม”
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ แม่ก็ตะโกนออกมาจากในห้องครัว “กินข้าว!”
เผยเชียนกับตาแก่เผยรีบไปล้างมือแล้วยกอาหารมาวางบนโต๊ะ
ปกติแล้วเผยเชียนไม่ค่อยดื่มบนโต๊ะอาหาร แต่วันนี้ยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ เขากระดกไป๋จิ่ว[1]ไปสองแก้วแกล้มกับเก๋ากี้ แถมยังดื่มมากกว่าปกติด้วย
ยังไงบ้านก็คือที่ที่ดีที่สุด!
ตาแก่เผยดื่มหนักกว่าปกติเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มสอนเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้บอส
